Moordenaarspijlen
<br/>
Thriller van Henry Rohmer
<br/>
<br/>
Het formaat van dit ebook komt overeen met 140 paperbackpagina's.
<br/>
<br/>
Een professionele moordenaar doodt een gangster en vindt veel geld. Hij kan de verleiding niet weerstaan en denkt dat hij zich voor het leven heeft ingesteld. Maar al snel is er een syndicaatsgarantie op zijn hoofd. FBI-onderzoekers volgen zijn bloedspoor…
<br/>
<br/>
Een aangrijpende actiethriller van Henry Rohmer (Alfred Bekker).
<br/>
<br/>
Henry Rohmer is het pseudoniem van Alfred Bekker, die vooral bekend werd als de auteur van fantasieromans en boeken voor jongeren. Hij is ook co-auteur van suspense series zoals Jerry Cotton, Cotton Reloaded, Kommissar X, John Sinclair en Ren Dhark.
Moordenaarspijlen: Thriller
Henry Rohmer
Published by Alfred Bekker, 2020.
|
|
|
Henry Rohmer
Het formaat van dit ebook komt overeen met 140 paperbackpagina's.
Een professionele moordenaar doodt een gangster en vindt veel geld. Hij kan de verleiding niet weerstaan en denkt dat hij zich voor het leven heeft ingesteld. Maar al snel is er een syndicaatsgarantie op zijn hoofd. FBI-onderzoekers volgen zijn bloedspoor...
Een aangrijpende actiethriller van Henry Rohmer (Alfred Bekker).
Henry Rohmer is het pseudoniem van Alfred Bekker, die vooral bekend werd als de auteur van fantasieromans en boeken voor jongeren. Hij is ook co-auteur van suspense series zoals Jerry Cotton, Cotton Reloaded, Kommissar X, John Sinclair en Ren Dhark.
|
|
|
Een CassiopeiaPress E-Book
© 2020 door Alfred Bekker
(Killerpfeile)
© 2020 van de digitale editie van AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen
|
|
|
De nacht was ijskoud.
De moordenaar tilde het raam bijna geruisloos op met een schroevendraaier. Een fluitje van een cent. Het Uzi machinepistool hing over zijn schouder aan een riem.
Hij pakte haar vast met zijn rechterhand en stapte in de kleine, chique bungalow. In de duisternis was hij nauwelijks te zien. Hij droeg een zwarte broek en een donkerbruin leren jasje. Hij droeg ook een bivakmuts, die alleen zijn ogen van zijn gezicht blootstelde.
Het leren jack zat vrij strak.
Onderaan droeg hij een kogelvrij vest. Duurste ontwerp. Het zou de volledige uitbarstingen van een machinepistool kunnen absorberen.
De moordenaar was op alles voorbereid.
Er kan niets misgaan.
De man wiens leven hij wilde blussen lag nu in zijn kussens. Urenlang had de moordenaar dit huis in Riverdale, het burgergedeelte van de Bronx, in de gaten gehouden.
En nu was de tijd gekomen.
Nu zou hij toeslaan en klaar zijn voor het leven.
Er was een schittering in zijn ogen. Hij was volledig geconcentreerd.
Er kan niets misgaan...
De Uzi was klaar om te vuren.
Eén druk op de trekker en de loden storm zou losbreken. Het was geen elegant wapen, maar een die je niet nodig had om een scherpschutter te zijn om je tegenstander met zekerheid te doden. Omdat een van de loden kogels de andere al zou opvangen en voorkomen dat hij zelf naar het wapen zou grijpen.
De moordenaar stak een ruime, conservatief ingerichte woonkamer over. Een groot televisietoestel stond in het midden van de kamer. Vooraan stond een zithoek met een lage tafel en dikke leren fauteuils. Een grootvaderklok tikte. Het zag eruit als een oud erfstuk. Het tikken werkte een beetje op de zenuwen van de moordenaar. Het deed hem denken aan een timer.
De deur naar de hal stond open.
Voorzichtig betastte de moordenaar zich daar, de Uzi in de aanslag.
Toen ging hij langzaam verder.
Alles was rustig.
Stil is hij over de PVC-vloer gekropen.
De deur naar de badkamer stond op een kier. De moordenaar duwde het verder open en keek naar binnen. Er is daar niemand.
Daarnaast was er de keuken. De slaapkamer was aan de overkant van de hal. De moordenaar had dat verkend. Voorzichtig, hij duwde de deurklink naar beneden. Bijna geruisloos opende hij het met zijn linkerhand, terwijl de rechterhand de Uzi op elk moment klaar hield om te vuren.
De maan scheen door het raam.
De moordenaar liet zijn blik snel door de kamer dwalen.
Een deur leidde naar een andere kamer. En vanaf daar kan men terug de gang in.
Het bed lag in een hoek.
Een tweepersoonsbed.
De zijkant van het hoofd lag in de schaduw, de rest werd verlicht door het maanlicht. Het is duidelijk dat de moordenaar iets rond en langwerpigs onder het plafond heeft gezien.
Het lichaam van zijn slachtoffer!
De moordenaar nam nog een stap in de kamer. Hij wilde er absoluut zeker van zijn en zijn tegenhanger geen kans geven.
Toen haalde hij de trekker over. Rood flikkerde de snuitflits van de korte loop van de Uzi. De projectielen slaan door de sprei, door het hout en in de muur. Binnen een straal van één tot twee meter werd de loodhagel letterlijk door alles heen gezeefd.
Je hebt het slecht voor elkaar, jij klootzak! Hij dacht gelukkig.
De moordenaar haalde diep adem. Toen stapte hij naar het bed.
Hij heeft het licht niet gemaakt. Hij wilde niet dat een van de buren iets zou zien.
Met een massale beweging scheurde hij het plafond naar de zijkant.
Hij verwachtte een onsmakelijk gezicht, maar hij wilde het zeker weten. Absoluut zeker.
Hij kreunde toen hij zag wat er voor hem lag.
Haveloze lakens.
De realisatie was als een klap met een club. Vanuit zijn ooghoek dacht hij een beweging te zien en draaide hij rond.
Te laat.
Zijn tegenstander bleef voor hem onzichtbaar. Er was een klapperend geluid te horen en het volgende moment drong een metalen bout door het voorhoofd van de moordenaar.
Zijn schedel splitste open als een meloen.
Door de kracht van de inslag schommelde de moordenaar naar achteren en gleed hij op de grond bij de deurpost. De verkrampte greep waarmee zijn rechterhand de Uzi vasthield, kwam los. Het pistool is zijdelings geschoven tot de schouderband vastzit.
|
|
|
Niemand die in Riverdale woont zegt dat ze uit de Bronx komen. Ook al is Riverdale zonder twijfel de Bronx.
Maar de Bronx wordt over het algemeen geassocieerd met armoede, verval, dakloosheid en straatbendes die de straten verdelen voor crack dealers. Blokken van flats die eruit zien als ruïnes en straten die zelfs de politie vermijdt of alleen maar durft te betreden met een pompgeweer en een kogelvrij vest.
Maar er was ook een hele andere kant van de Bronx en Riverdale was daar één van. Er zijn leuke familiehuizen en kleine winkeltjes te vinden. Werknemers en kleine ondernemers woonden hier, voor wie de afschuwelijke huren in Manhattan gewoonweg te duur waren.
En in een van deze bungalows was de plaats delict waar we die dag werden opgeroepen.
Ik heb mijn rode sportwagen een beetje geparkeerd. Er waren overal noodvoertuigen.
De geüniformeerde agenten van de stadspolitie patrouilleerden rond en beveiligden alles. Ik heb ook de auto van de lijkschouwer gezien.
"Ga je gang, Jesse," zei mijn vriend en collega Milo Tucker, en hij haalde zijn FBI badge al eens eerder tevoorschijn.
Zonder die legitimiteit zou geen enkele politie ons op de plaats van het misdrijf laten komen. We zijn eruit gekomen.
We lieten de eerste van de geüniformeerde mannen onze identiteitskaarten zien.
"Special Agent Jesse Trevellian van de FBI," mompelde ik. "Dit is mijn collega, Speciaal Agent Tucker."
De politieman - een sterke man met brede schouders en blauwe ogen - knikte.
Hij maakte een gebaar.
"Kom, je wordt verwacht."
"Wie leidt de operatie hier?' vroeg ik.
"Kapitein Ramirez van de 59e Precinct moordzaken," zei de politieagent.
We volgden hem de tuin in. Ik kende kapitein Ramirez een beetje. Hij stond daar met zijn handen in zijn zakken en leek heel attent.
De lijkschouwer leek net klaar te zijn met zijn werk. Hij kwam door de achterdeur van het huis.
Zijn gezicht was zo bleek als de muur. Hij wendde zich tot Ramirez. "Je kunt nu niet meer van me verwachten dan ik je al heb verteld."
"Ik snap het,' gromde Ramirez.
De dokter verwisselde zijn tas van zijn rechterhand naar zijn linkerhand en maakte vervolgens zijn das los. Hij zag er behoorlijk opgefokt uit.
"Een man zonder hoofd is ook geen gezicht dat ik voor het ontbijt kan staan," legde hij uit. Zijn glimlach leek gemarteld. "Nou, Kapitein!"
Hij draaide zich om en passeerde ons. De dokter begroette ons voorzichtig.
Kapitein Ramirez keek naar ons.
"Jij bent degene waar ik op heb gewacht," zei hij, voordat de officier het kon uitleggen. "We gaan achterin. Forensics zijn nog steeds aan het werk aan het front."
"Oké," zei ik.
Toen we vertrokken, bleef Ramirez praten. "Dit huis is van een man genaamd James McInnerty en zijn vrouw Susan. Maar ze zijn een half jaar in Europa en nemen deel aan een uitwisselingsprogramma voor docenten. In de afgelopen weken heeft een man met de naam John Smith zich hier gevestigd."
"Klinkt niet als veel verbeelding," zei Milo.
Ramirez glimlachte.
"We nemen ook aan dat dat niet zijn echte naam is. De buren dachten dat de McInnertys hun huis hadden gehuurd voor de tijd van hun verblijf in Europa. Ik heb ze al aan de telefoon gesproken. Ze weten niets over het feit dat Smith hier is..."
"Is er een beschrijving?" Ik vroeg het.
"Binnenkort een schets. Een paar collega's zijn nog steeds in de buurt om de bewoners te ondervragen over hun waarnemingen..."
Via de achteringang zijn we het huis binnengegaan. Ik laat het uitzicht door de woonkamer dwalen. Het raam viel me meteen op.
"Daar is hij binnengekomen," zei Ramirez.
"Wie? Smith?', vroeg ik.
Ramirez schudde zijn hoofd. "Nee, de man die nu geen hoofd heeft. Hij had een Uzi bij zich, die hij uitgebreid gebruikte. Blijkbaar probeerde hij Smith te vermoorden, maar hij kreeg het kortste eindje van de stok."
Ramirez leidde ons door de hal.
"Kijk uit!" riep iemand.
Het was een van de collega's van de afdeling Wetenschappelijk Onderzoek, kortweg SRD. Dit was de centrale inlichtingendienst van de verschillende New Yorkse politie-eenheden, waaronder het FBI-district.
"We raken niets aan," zei Milo.
Ramirez leidde ons naar de slaapkamer.
De aanblik was afschuwelijk.
"De naam van de overledene is Bruce Reynolds, hoewel je dat niet kon zien aan een foto-index. Maar de vingerafdrukken komen overeen...
Ik knikte.
Daarom waren we hier. Reynolds staat al lang op ons verlanglijstje. Hij werd verdacht van betrokkenheid bij verschillende moorden in verband met de maffia. Dat alleen al maakte het een zaak voor ons bij het New Yorkse FBI-district.
Ik bukte naar de dode man.
"Wat heeft hem gedood?' vroeg ik.
"Door een stalen bout," legde Ramirez uit. Ik stond op en de kapitein wees naar het nachtkastje naast het tweepersoonsbed. "Daar ligt de kogel," zei hij. De bout was zo lang als een vinger en zorgvuldig verpakt in plastic. "Je schiet zoiets met een kruisboog," zei Ramirez toen. "Hoewel meestal alleen voor sportieve doeleinden..."
Ik stond op, keek goed naar de bout en hoorde Milo ondertussen het evenement reconstrueren.
"Dus het lijkt erop dat Reynolds werd ingehuurd om deze mysterieuze Mr. Smith te vermoorden.
"Ja," zei Ramirez.
"Reynolds moet veel respect hebben gehad voor zijn slachtoffer," concludeerde Milo. "Hij gebruikte een Uzi - niet een automaat met een geluiddemper, wat veel minder aandacht zou hebben getrokken."
"Zijn auto stond buiten bij de weg geparkeerd," zei Ramirez. "Reynolds had hem gemakkelijk kunnen bereiken voordat het hier ongemakkelijk werd."
"Hij wilde aan de veilige kant zijn!"
"Ziet er naar uit! En toch heeft deze Smith hem verslagen!"
Nu ben ik er weer mee bezig. "Is de auto al geïnspecteerd?
"Ja."
"En?
"We hebben een vals rijbewijs en zijn portemonnee gevonden. Binnenin zat ook een hotelbonnetje. Niet bepaald het beste adres als je het mij vraagt, Agent Trevellian. Maar hij had alle reden om vaak van woning te veranderen, nietwaar?" Ramirez's blik wendde zich nog eens tot de dode man.
|
|
|
"De strijd van twee profs," zei ik toen we naar Lafayette Street in het noorden van Little Italy gingen, waar het flophuis was gevestigd waar Reynolds het laatst had gewoond. "Dit kan niet goed zijn..."
"Een gangsteroorlog?" vroeg Milo.
Ik haalde mijn schouders op.
"Hoe dan ook, iemand moet erg bang zijn voor de mysterieuze Mr. Smith..."
"Blijkbaar, met goede reden!" Milo keek me aan.
"Gelukkig moeten er niet teveel moordenaars zijn die een kruisboog gebruiken. Dat verkleint de lijst van verdachten."
Even later bereikten we het hotel 'Firenze'. Het had zeker betere tijden gekend. Nu was het pleisterwerk de gevel aan het afbladderen. Het was slechts een kwestie van tijd totdat een of andere speculant dit pand kocht en de sloopkogel liet intrekken.
De deur kraakte toen we de groezelige lobby binnenkwamen.
De portier achter de receptiebalie moest minstens honderdvijftig kilo wegen. Hij had een sterke snor en een breed gezicht. Ondanks zijn overgewicht zag hij er echter eerder sterk dan slap uit. De man deed me denken aan een sumoworstelaar, en ik stelde me alles behalve een stevige confrontatie met hem voor.
"Of je nu contant of met de kaart betaalt - we huren alleen tegen vooruitbetaling plus borg", gromde de reusachtige kerel zonder op te kijken.
Hij werkte aan een apparaat dat gebruikt kon worden om de echtheid van bankbiljetten te controleren. Het ding werkte gewoon niet.
Ik heb mijn badge voor hem op de toonbank laten liggen.
En daarnaast is er het valse rijbewijs van Reynolds. Het was een slechte baan, en waarschijnlijk de reden dat Kapitein Ramirez mensen de vingerafdrukken van de dode man meteen in de computer stopten...
De foto was tenminste goed.
"Oh," de portier kreunde toen hij de FBI badge zag. Hij keek eerst naar mij, toen naar Milo. "Ik had het moeten raden."
"Waarom?
"Nou, de manier waarop jullie twee kijken. Het ruikt naar politie!"
Ik wees op de foto op het rijbewijs.
"Ken je deze man?
"Nooit gezien."
Ik heb mijn hand op de tafel gestoten. "Je keek helemaal niet!"
"Het is een door de grondwet gegarandeerd mensenrecht om te kijken waar je wilt - of niet!" Zijn brede grijns zag eruit als een lelijke grimas. In zijn ogen flitste het triomfantelijk.
Ik gooide een ijzige blik op hem.
"Luister goed. Deze man was een gezochte moordenaar, en nu heeft hij zichzelf gepakt. Er is niets wat je nu voor hem kunt doen, maar je zou in de problemen kunnen komen als je..."
De dikke man draaide zich om, nam een sleutel van de haak en legde die op de toonbank.
"Kamer dertien," gromde hij. "De trap op en naar links. Je loopt recht op Mr. Grant's kamer af."
"Meneer Grant?" Ik vroeg het.
"Hij heeft zich hier geregistreerd als Bruce Grant."
"Hoe lang woont hij hier al?"
"Een paar weken."
"Had hij een bezoeker?"
"Nee. Niet één keer. Maar ik herinner me iets...
"Wat?
"Er is een telegram voor onze gast aangekomen."
"Laat het me zien.
De dikke man zocht het moeizaam uit een lade.
De tekst was erg kort.
Ik fronsde en gaf het door aan Milo. "Een combinatie van brieven," merkte mijn collega op. Hij haalde zijn schouders op.
"Misschien een gecodeerd bericht?"
Milo haalde zijn schouders op.
"Sinds wanneer doet de menigte al die moeite? Ze communiceren via mobiele telefoon of internet. En als het misgaat, investeren ze liever in goede advocaten en steekpenningen...
Ik keek naar Milo. "...en, indien nodig, in een getrainde moordenaar die getuigen kan elimineren."
"Je hebt het gezegd."
Ik wees op het telegram. "We laten het nog steeds onderzoeken. Laten we eens kijken wat onze specialisten kunnen bedenken."
|
|
|
De kamer van Bruce Reynolds was kaal en kaal. Het behang was op sommige plaatsen vochtig en schimmelig, het meubilair bestond slechts uit een minimum. Maar de 'Firenze' was geen luxe hotel.
We hebben een sporttas met persoonlijke spullen gevonden. Er zaten wat kleren in. In een verborgen zak aan de onderkant vonden we ook een pistool met een geluiddemper.
In een asbak vonden we resten van verbrande foto's. Ik heb ze voorzichtig ingepakt, maar er was weinig hoop om erachter te komen wie er was geweest.
"Misschien een foto van de man die hij zou vermoorden," zei ik.
Milo knikte.
Hij reikte naar de lade van het nachtkastje en trok die uit. Binnenin was een klein adresboekje. Milo flipte er een beetje doorheen en liet het me toen zien.
Ik heb mijn wenkbrauwen opgestoken. "Geen namen, geen adressen," zei ik.
En Milo eindigde: "Alleen combinaties van letters... Er is niet eens een aanwijzing of dit wel het boek van Reynolds is."
"Ik neem het. Het telegram aan hem lijkt immers in dezelfde code te zijn geschreven als de vermeldingen in dit adresboek!"
Milo knikte.
"De man was verdomd voorzichtig."
"Ik weet zeker dat hij zijn redenen had!"
Een geluid liet me rondrijden. Er waren treden met hoge hakken op de krakende houten vloer.
Een jonge vrouw stond in de deuropening.
Ik schatte haar op 25 jaar, maximaal. Het donkere haar viel lang op haar schouders. Het fijn gesneden, mooie gezicht gaf blijk van verbazing. De donkere ogen keken me vragend aan.
Ze droeg haar jas open zodat de blauwe nauwsluitende jurk eronder te zien was. Het was zo strak dat het nauwelijks iets van haar fantastische figuur verborg.
Een lijn die leek op een verticale curve.
Er hing een vrij grote handtas over haar schouder. En de eenvoudige maar kostbare sieraden die ze droeg verraden stijl.
Haar ogen dwaalden rusteloos tussen Milo en mij. Uiteindelijk haalde het me in.
Ze heeft geslikt.
"Wat... Doe je hier?" vroeg ze uitgerekt.
Ik haalde mijn badge tevoorschijn. "Mijn naam is Jesse Trevellian. Ik ben een speciaal agent van de FBI. Dit is mijn collega Milo Tucker..."
"FBI?
Ze haalde diep adem. Haar borsten opgeheven.
"Wat is er gebeurd? Is er iets mis met Bruce?
"Hij is dood," zei Milo. "Hij is gisteravond vermoord in een bungalow in Riverdale..."
"Oh, mijn God..."
Haar donkere huidskleur is opgehelderd. Pallor bedekte haar gezicht. Ze slikte en drukte haar lippen op elkaar.
"Kende je Bruce?" Ik vroeg het.
Ze knikte.
"Ik ben zijn zus," legde ze uit.
|
|
|
We hebben Reynolds' persoonlijke bezittingen meegenomen. Om met de zus van Reynolds te praten, kozen we een aangenamere plek om te verblijven dan de 'Firenze'. Diagonaal ertegenover stond een coffeeshop. Daar hebben we wat donuts en zwarte koffie geserveerd.
De donkerharige schoonheid was zichtbaar in shock.
Maar...
Ze zou nog een paar vragen moeten beantwoorden.
Ze dronk haar koffie en kruiste vakkundig haar benen. De jurk die ze droeg liet het grootste deel van het bloot liggen.
"Dus je bent Mr. Grant's zus," zei ik.
Ze glimlachte flauw.
"U komt van de FBI, Mr Trevellian..."
"Je mag me Jesse noemen."
"Brenda. Brenda Reynolds. En als FBI-agenten weet u vast dat de naam waaronder mijn broer incheckte vals was.
Ik knikte.
En toen heb ik even met Milo gekeken.
Ze was geslaagd voor de eerste test. Tenminste, dat deed ze.
"Waar woon je?"
"In Chicago. Ik heb Bruce al jaren niet meer gezien. Hij was een beetje verdwaald. Weet je, we zijn 15 jaar uit elkaar. Hij was een volwassen man toen ik een kind was. Eigenlijk hebben we nooit veel met elkaar te maken gehad. Pas na de dood van mijn ouders heeft hij wat meer voor me gezorgd."
"Zijn er nog andere familieleden?"
"Niet dat ik weet."
"Waarom ben je hierheen gekomen, naar New York?" Ik vroeg het.
"Om Bruce te ontmoeten. Zoals ik al zei, ik had al jaren niets meer van hem gehoord. En toen, een paar dagen geleden, belde hij me op. Zei dat hij in de problemen zat en dat ik hierheen moest komen. Het klonk behoorlijk serieus...
"En je kwam meteen naar hier..."
"Zo is het. Zou je dat niet gedaan hebben? Mijn broer verdween jarenlang van de aardbodem... Ik was bang...
"Wat?" Ik ben er op ingegaan.
"Niets," zei ze, terwijl ze diep adem haalde. "Maar het is een manier om te denken."
"Weet je wat je broer voor de kost heeft gedaan?"
"Nee." Ze heeft haar ogen opgestoken. Haar donkere ogen keken me aan. "Om je de waarheid te zeggen, ik heb nooit zoveel willen weten. Hij was altijd al betrokken bij een of andere duistere zaak..." Ze haalde haar schouders op. "Hoe dan ook, hij was ook mijn broer."
"Hij was een loondoder," zei Milo koelbloedig.
Ik heb haar gelaatstrekken bestudeerd. Ze drukte haar lippen tegen elkaar en leek erg beheerst. Met een nonchalante handbeweging streelde ze een streng van haar gezicht.
"Bruce Reynolds stond al een tijdje op onze verlanglijstje."
"Daarom is hij waarschijnlijk ondergedoken."
"Het is mogelijk," zei Milo.
"Hoe is hij gestorven?" Brenda wendde zich tot mij.
Ik zei: "De man die hij ging vermoorden was duidelijk goed voorbereid op ongevraagde bezoeken en was hem voorgegaan. Met een kruisboog."
"Oh, mijn God..."
"Blijf je lang in New York?"
"Ja, ik had een paar dagen gepland. Zal ik Bruce moeten identificeren?"
"Het kan wachten," zei ik.
Ze knikte.
"Ik denk niet dat ik dat vandaag ook kan meemaken." Ze veegde haar hand over haar ogen, die er nu rood omrand uitzagen.
De dood van haar broer leek echt zijn tol te eisen van Brenda.
"Wat is die kerel die hem vermoord heeft?"
"We hebben geen idee."
"Als er iets is wat ik kan doen om de omstandigheden van Bruce's dood te verduidelijken, sta ik tot je dienst, Jesse! Ik zal opschrijven waar je me hier in New York kunt bereiken..." Ze nam een van de papieren servetten uit de coffeeshop en liet Milo haar een pen geven. Toen ze klaar was, gaf ze me het servet. Ik heb even gekeken naar wat ze had geschreven.
Het was een hoteladres in SoHo met een telefoonnummer.
Ze keek me aan.
"Nu, als je me wilt excuseren... Ik moet verwerken wat er is gebeurd!"
"Als je nog tijd hebt voor een paar dingen, Brenda..."
"Wat?
"Bent u de afzender van dit telegram?"
Ik haalde het uit mijn binnenzak en liet het haar zien.
Ze schudde haar hoofd.
"Nee,' mompelde ze. "Dat zijn alleen maar brieven..."
"Geen idee wat dit betekent of wie het heeft opgegeven?"
"Nee, ik zei het je!" Ze leek ineens een beetje prikkelbaar.
Vervolgens liet ik haar het notitieboekje zien. "Dan zou je niet weten wat je hiermee moet doen, of wel?"
"Nee! Ik heb echt geen idee.
Ze stond op en we volgden haar voorbeeld.
"Vaarwel, Jesse," ze ademde.
|
|
|
"Wat vind je van haar?" Ik vroeg het nadat ze de coffeeshop had verlaten.
"Nou, je lijkt te zijn gevangen door haar heupwiegen, Jesse!"
"Ik ben serieus, Milo.
"Ik ook."
Op dat moment ging Milo's mobiele telefoon over. Milo haalde de telefoon uit zijn jaszak en hield hem tegen zijn oor.
Het was Division. Dat wist ik meteen.
Milo heeft twee keer snel achter elkaar "ja" gezegd. Toen was het gesprek voorbij. Hij keek me aan met een gerimpeld voorhoofd.
"Er is een andere dood, Jesse! Hier in de buurt... Op Spring Street bij de hoek van Broadway!"
"Wat is er gebeurd?
"Iemand liet een bundel dode mans spullen op de stoep vallen... ...in het midden van Klein Italië!"
Je hoefde echt geen toponderzoeker of helderziende te zijn om uit te vinden dat dit iets met de maffia te maken had.
Zo snel mogelijk gingen we terug naar de sportwagen en reden we naar Spring Street. Daar had zich al lang een menigte mensen gevormd, die slechts met moeite door de agenten van de stadspolitie kon worden teruggedrukt.
Milo en ik hadden moeite om erdoor te komen. De dossiers en een sergeant van het betreffende politiebureau waren al aanwezig en bogen zich over een doorzichtige plastic zak.
De inhoud was afschuwelijk.
Een man zonder hoofd - zoals die bungalow in Riverdale.
Het was niet mogelijk om iets preciezer te zien. Er was overal bloed.
Ik heb de sergeant mijn ID laten zien.
Maar hij besteedde er weinig aandacht aan.
Hij zag er een beetje opgefokt uit. Een forensisch fotograaf was bezig met het maken van enkele foto's. Twee agenten hebben zich met een metalen doodskist een weg door de voorbijgangers gebaand.
De sergeant wendde zich tot mij.
"Dit is een zaak voor jou," zei hij. Hij wees naar het lichaam in de plastic zak. "Guy's naam is Chris Costello, een meervoudig veroordeelde misdadiger die bekend staat als de Giacometti-familie gorilla."
"Hoe weet je dit allemaal, Sergeant?"
"De arme man had papieren bij zich. Wie hem ook vermoord heeft: Hij wilde dat de mensen wisten wie het was. En hij wilde natuurlijk ook dat dit gevonden zou worden!"
De sergeant wendde zich tot een van de forensische onderzoekers en liet hem een plastic zak geven. De inhoud deed me twee keer kijken.
Het was het projectiel van een kruisboog die identiek was aan de kruisboog die we in de Riverdale bungalow hadden gevonden.
"Hier wilde iemand zijn persoonlijke handtekening achterlaten," merkte Milo somber op.
Ik wendde me tot de sergeant.
"Wat is er precies gebeurd?"
"Volgens getuigen reed hier een auto met getapete nummerplaten naar boven, stopte even en gooide deze bundel eruit. Wil je mijn mening?
"Ga je gang," zei ik.
De sergeant maakte een heel serieus gezicht.
"Spring Street behoort tot het familiedistrict Giacometti, wat hier algemeen bekend is, hoewel niemand het openlijk zou toegeven. Als iemand een lakei van de grote peetvader in het midden van zijn wijk zet - niet vijf minuten van zijn New Yorkse huis! - het is vrij duidelijk, vind je niet?"
"Inderdaad." Ik moest toegeven.
"Als je het mij vraagt, zal het snel voorbij zijn."
"Een oorlog tussen families?"
"Wie weet," gromde de sergeant somber. "Hoe dan ook, ik denk dat we onze handen vol zullen hebben in de nabije toekomst..."
|
|
|
"John Giacometti is een van de grote peetvaders waar niemand in de buurt kan komen," legde Mr. McKee, het hoofd van het FBI District New York, uit.
We zaten in zijn vergaderzaal en genoten elk van een kopje koffie dat door Mandy, de secretaresse van de baas, was gezet. Een koffie die een bijna legendarische reputatie had bij alle G-mannen in New York.
Naast Milo en mij waren ook agenten Orry Medina en Clive Caravaggio aanwezig.
Orry - zoals altijd gekleed in een nobele twist - zet de gouden dasspeld op zijn plaats. Hij zou waarschijnlijk zijn reputatie als de best geklede G-man van het district een tijdje verdedigen.
Clive was Italiaans-Amerikaans, wat pas geloofd werd toen hij zijn naam gaf. Omdat hij vlasachtig was, Viking-achtig.
Mr. McKee ging verder, "Narcotica, gokken, prostitutie en beschermingskartel". De familie Giacometti liet bijna niets weg, maar zorgde er altijd voor dat hun leden 'schoon' bleven voor de wet, als je begrijpt wat ik bedoel.
"Als je het mij vraagt, zal Giacometti binnenkort aan de legale kant staan," gooide Clive erin.
Mr. McKee knikte.
"Heel misschien. Niemand weet hoeveel van zijn zwarte miljoenen hij inmiddels zo wit als een laken heeft gewassen en zo volledig legale ondernemingen heeft opgericht.
"Maar je denkt dat hij binnenkort met pensioen gaat?" Daar heb ik voor gezorgd.
"Dat is heel goed mogelijk, Jesse. Het kan nog een paar jaar duren, maar het is duidelijk dat zodra dat soort geruchten de ronde doen, er wat onrust ontstaat. De potentiële opvolgers zitten al in de startblokken. John Giacometti is nog steeds koning van Klein Italië, maar in het geheim wordt de taart uitgedeeld..."
"En je denkt dat iemand probeert Giacometti van de troon te stoten voordat hij dat doet, zodat hij het ossenhaasje van zijn prooi kan pakken," zei Milo.
Orry zag er erg grimmig uit. "Dit betekent oorlog!"
"Na de laatste paar moorden, met zekerheid," was Caravaggio overtuigd.
Mr. McKee wendde zich tot mij en Milo.
"Heb je ondertussen iets ontdekt over deze man die een kruisboog gebruikt om zijn slachtoffers te doden?"
We hebben enkele uren achter de computer gezeten om alle beschikbare databases uit te putten.
Het resultaat was helaas nogal mager.
"Er zijn verschillende gevallen bekend van mensen die sterven aan kruisboogkogels van hetzelfde ontwerp. Alles wijst erop dat er een professionele moordenaar is die de voorkeur geeft aan deze methode."
"En ik dacht altijd dat de middeleeuwen voorbij waren," zei Orry.
Milo legt uit: "Een kruisboog kan vandaag de dag een high-tech wapen zijn. Als het van koolstof is gemaakt, is het ultralicht. Ook zal geen enkele metaaldetector er op reageren. Als je het uit elkaar haalt, kun je het gemakkelijk meenemen op het vliegtuig, wat een probleem is voor elke moordenaar met vuurwapens. En met het juiste richtmiddel kun je het op tweehonderd meter met dezelfde nauwkeurigheid raken als met een geweer..."
"Is er nog meer informatie over deze kruisboogmoordenaar?" Mr. McKee informeerde.
"Ik ben bang van niet," zei ik. "Geen foto, geen vingerafdruk. Enkele tegenstrijdige getuigenverklaringen en beschrijvingen. Hij lijkt een meester in vermomming te zijn. Een man voor speciale opdrachten. Het komt tenminste bij je op als je de lijst van zijn slachtoffers ziet..."
"Een freelancer, om zo te zeggen," Mr. McKee merkte op.
Ik knikte.
"Ziet er zo uit. Ik denk dat hij bij geen enkele groep hoort. Blijkbaar werkte hij zowel voor de Triades als voor de Cosa Nostra of de Oekraïners. Hij lijkt niet te behoren tot een familie of clan..."
"...wat het moeilijker zou moeten maken om hem te vinden," voegde Caravaggio eraan toe.
Mr. McKee knikte somber. "Een moordmachine voor bijzonder moeilijke gevallen. De vraag is, waarom is hij in New York? Hij moet een doel hebben!"
"Reynolds stierf toen hij de kruisboogmoordenaar probeerde te doden," "Met het tweede slachtoffer kennen we niet eens de plaats delict, laat staan de omstandigheden..."
Mr. McKee keek me aan.
"Wat denk je, Jesse?"
Ik keek op. Soms kreeg je het idee dat onze baas gedachten aan het lezen was. Hij had het spreekwoordelijke instinct zonder welke ons werk ondanks alle technische hulpmiddelen niet mogelijk zou zijn.
Ik lachte.
"Reynolds probeerde die kerel niet alleen te vermoorden. Hij had een reden...
"Denk je dat Giacometti hem heeft gestuurd?"
"Is het niet duidelijk? En Giacometti zou het echte doelwit kunnen zijn van deze mysterieuze moordenaar..."
Mr. McKee haalde zijn schouders op. "Het werd tijd dat je hem een bezoekje bracht, Jesse, vind je niet?" De baas draaide zich om en draaide zich om naar Caravaggio en Orry.
"Clive, je weet het beste over Klein Italië..."
"Waar," mompelde hij.
"Jij en Orry zouden daar naartoe moeten gaan en wat meer moeten rondkijken. Begin met het werven van onze informanten. We moeten weten wat er aan de hand is voordat het te laat is en voor de oerknal.
Текст предоставлен ООО «ЛитРес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.