Читать книгу Что за люди. Рассказы / Мыйсяма йöз - Алексей Попов - Страница 20

Мыйсяма йöз
Висьтъяс
Ышмылöм

Оглавление

Степан Мить гозъя мöдöдчисны лунвылö. Вöвлöм удж вывсяньыс пöльлы чуктöдiсны путёвка. Кык вылö. Öтнас сiйö весиг орчча сиктö мунны эз путьмыв да. Стöчджыка кö, эз кöсйы. Сöмын пö старукакöд муна. Кöсъянныд кö пö пöрысьö-нэмö меным буртор вöчны, то кыклы вылö и вичмöдöй путёвкасö. Сетiсны öд.

А лöсьöдчöмыс вöлi! Салдатас мунiгöн тадзисö эз дасьтысь. Муртса став сиктöн эз колльöдны найöс ылi туйö. Велöдысьыс мыйта чукöрмис! Ставныс мыйкö тöдöны. Ставöн ветлöм-мунöм йöз туйö олöны. Ылi туйö петавлытöгыд быд висьталöм лöсялö. Медбöрын вöрзьöдчисны жö кузь вöлöкö. Первой карö воисны, медым сэсся лэбны водзöсö самолётöн. Узьмöдчанiнсö гöтырыс корсис. Кутшöмкö рöдня перевод олiс карас ас керкаын. Степан Мить кока туис моз летйысьö-вöтлысьö пöлыс бöрся. Кöть эськö туйö петiгас новлöдлысь пыдди асьсö лыддис. Öнi со мый шуасны, сiйöс и ковмö вöчны. Тшöктытöг воськовтны оз лысьт.

Рытнас накöд тшöтшъя кодь кöзяйка да старик гозъя пукалiсны пызан сайын. Важсö казьтылiсны. Гöстимöй делö кузя Степан Митьлы лэдзисны весиг еджыд сарапана дозла ветлыны. Асьныс пöчьяс вом дорас со эз матыстлыны курыдторсö. Сытöг нин пö юр жувгö да. Ковмис пöльлы быдса куим румка пöрöдны. Бур, мый патеранткаыс воис. Ар кызь вита ныв. Гöгрöс чужöма, зэв чольöб. Сыкöд сэсся босьтчисны дозсö помавны, мед оз шузьы. Том нылыд эз куражитчы. Абу пöчьяс кодьыд. Румкасö вомас койыштöмöн койыштö.

Кöзяйка водз водiс. Сы бöрся пöч занавес сайö лöсьöдöм крöватьö веськалiс. Но оз узьсьы сылы, кывзö старикыслысь да нывлысь сёрнисö. Зэв нин ёна гажмöма Степан Мить. Варовмöма. Том нылыс сылы кодь жö. Гигзьö сöмын.

– Кывзы, – кылö шуö пöль. – Вай тэкöд лунвылас шутёвтлам. Менам пöчöй кутасьтöм кань кодь нин-а. Сiйöс татчö колям. Мед олö.

– Ветлам и эм, – сералö патеранткаыс.

– Мый сыысь, пöрыссьыд. Меным сöмын новлöдлан удж вöчö, – водзö ышмö Степан Мить. – Тэкöд добраджык.

– Сiдзи, сiдзи…

– Меным öд путёвкасö сетiсны. Кык вылö. Кодöс кöсъя, сiйöс и нуöда аскöд, – збыльысь нин кутiс шуавны гажмöм пöль. – Вай тэкöд и ветлам.

Пöч гöлöс сетны эз жö кут. Мед кö йöймöдчис талун. Аскиыс петкöдлас. Шуан öнi мыйкö паныд, да гажа юрнад старикыс кокни киа овлö. Кос коль кодь кабырнас вермас сизьдыштны.

Вель дыр варовитiсны пöрыся-тома. Öтиыс шмонитö, мöдыс збыль öзйöма. Кылö висьталö, мый лунвылö ветлöм бöрас пыр жö и налöн сиктö уйкнитасны. Став эмбурнас ошйысис, содталöмöн весиг, мед ылалас мöдыс. Коркö тай разöдчисны жö. Степан Мить куснясьысь кокöн нин матыстчис крöвать дорас. Вель дыр водiс. Но кылö эз унмовсь. Кöнкö, öзйис да збыльысь мöвпалö нывкöд лунвылö ветлöм йылысь. Пöч вешйис стенланьысджык. Мед кос да кöдзыд кокнас мустöм кусöк эз весиг инмöдчы. Сэсся эз терпит да водзöс мынтiс:

– Лунвылö, шуан, мунан? Мун, мун. Сьöмыд öд ставыс ме ордын, вот…

Пöль нинöм эз вочавидз. Сöмын ыджыда ышловзис. Буракö, татшöм лöсьыд мöвпъяссö дзугöмысь.

Что за люди. Рассказы / Мыйсяма йöз

Подняться наверх