Читать книгу Պարապ վախտի խաղալիք - იაკობ ცურტაველი - Страница 8

ԵՐԿԱԹԱԿԵՐ ՄՈԻԿՆ ՈԻ ԱՂՔԱՏ ՀԱՐՈՒՍՏԸ

Оглавление

Փո՛ղն ա բան տեսնում էս մեր աշխարքումն:

Գեղըցու խոսք ա, հո ես չեմ ասում,

Բայց խի՛ստ հէսաբի,

Ով բանը չափի:

Մահն Էկավ դուռը մեկ հարուստ մարդի,

Խեղճն ուներ հենց մեկ բեդովլաթ որդի:

Կանչեց նրան մոտն, խելք դըրեց գլխին.

«Գիտեմ, որ ասեց՝ իմ դատած մալին

Ղադրը չե՛ս անիլ, կուտես, կմարսես.

Վերջն դռնեդուռ հաց պետք է ուզես:

Արի՛, խրատըս գետինն մի՛ քցիր,

Երբ էս օրին դու հասնիս, գոմն մտի՛ր,

Պարանը քցի՛ր էն մեծ սնի արանքն,

Կախվի՛ր, ու խեղդվի՛ր, թե ատես քո կյանքն»: —

Շաբաթ չըքաշեց, որ հերը թաղեց.

Մեկ մարդ աշխարքումս էլ նա չըթողեց:

Սազանդար ասես, դմբակ ու դայրա.

Էլ դափ ու զուռնա, չմընաց, մոյդա,

Բարեկամներին գլխին հավաքած,

Փորի հետն ընկավ, քեֆ արեց, ցնծաց:

Էս անիրավներն էլ էնպես էին

նրա ղուղը քամել ու նըստել ուսին

Օրը հազար անգամ գլխովը երդվում,

Ու անուշ խոսքով հետն էլ լավ եղում,

Որ հենց էր կարծում էն ողորմելին,

Թե ի՛ր ձեռին ա նրանց սուրբ հոգին. —

Բայց ո՞ւմ չի էսպես փորի բարեկամ

Ռաստ էկել՝ որ նոր ես բանը շուռ տամ:

Հենց դանը հատավ, ջաղացն էլ կանգնեց,

Ով էլ հաց ուներ, իր դարդը քաշեց:

Փորի տակն ընկավ հենց ջուլ ու փալանն,

էլ ո՞վ էր գիժ՝ որ մոտիկ գա նրան:

Բարեկամները տաշտաքերանքն էլ

Որ լավ մարսեցին, պարկը թափ տվին,

Տիկը մզեցին, ջանը հանեցին,

Բերանն ու միրուք թամուզ սրբեցին,

Խաչակնքելով ղըրաղ քաշվեցին,

Ձեռը լվացին:

Ո՛չ թե բարով տալ, կամ կշտովն անցնիլ

Նրանք լայաղ չէին անում, կամ խոսիլ:

Մեկ բան ասելիս էլ հրհոում էին,

Ծափ տալիս, խնդում, ծաղր անում խղճին:

Մեկ օր էլ տեսան, մաշիքը ծակ էր.

Մյուս շորերն հո ձեռից ընկել էր:

Որ չասեց՝ թէ մուկն ա մաշիքն ծակել,

Գելը կատաղեց, էնպես ծաղր անիլ՝

Քա՛րը կը պատռեր, ի՞նչ թե նըրա սիրտը,

Որ էլ տեղ չուներ, ծածկի իր դարդը:

Դանակն ոսկոռին էկել էր, հասել

Մեկ անուն ուներ, էն էլ նա կոտրել:

Հոր տըված Խրատն իսկույն միտքն ընկավ,

Սիրտն արնով լիքը հենց որ տուն էկավ.

Մեկ թոգ վեր առավ ու գոմը վազեց,

Հոր հոգին հիշեց, իր օրն անիծեց,

էլ հոգի, հավատ ի՞նչ միտքը կըգար,

Որ մեղա ասեր, յա իր մեղքը լար:

Թոկի ծերը որ նա չի՛ բարձրացրեց,

Գերանի արանքն ուժով որ խրեց,

Հանկարծ մեկ տոբրակ է՛նպես շըրխկաց

Առաջին, որ աչքն վրեն մնաց սառած,

Ոսկի էր մեջը լիքն ու պինդ կապած.

Ո՞ւմ էն հադաղին պատահի հանկարծ

էսպես բան, որ խելքն էլ վըրեն մնա,

նո՛ր հոգի չառնի, նոր սիրտ չըստանա:

Բարի հոր միտքը նա նոր իմացավ,

Վեր առավ փողը, հետը տուն տարավ:

Օրեց օր էլ եդ ոտն ու գլուխն դըզեց,

Բարեկամների տուտն էլ եդ բացվեց:

Բայց էն շա՛տ վաղ էր, որ էշը կաղ էր,

էս մահվան գին էր, իշտահի բան չէր:

Նոր շենացածը մկան հիշատակը

Մըտքումն պահելով, ու իր առակը.

Մեկ օր էլ նրանց եդ ղոնաղ արեց,

Հազար բաբաթ բան պատրաստիլ տվեց:


Պարապ վախտի խաղալիք

Подняться наверх