Читать книгу Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor? - Алмаз Браев - Страница 3
BÖLÜM 1
Оглавление«HEBA ETTİK»
«Sen insanın tek başına ekmekle yaşamadığını iddia ettin; ama biliyor musun ki, o yeryüzü ekmeği adına yeryüzünün ruhu sana karşı ayaklanacak, seninle savaşacak ve seni yenecektir. Ve herkes, „Bu canavara kim benzer, o bize gökten ateş getirdi!“ diye haykırarak onun peşinden gidecektir.»
** (Dostoyevski — Büyük Engizisyoncu) **
Zerdüşt Böyle Diyor: «Heba Ettik»
**Kaddafi’nin Sosyal Paketi:**
* İşsizlik maaşı: 730 $* Hemşire maaşı: 1.000$
* Yeni evlilere ev almaları için: 64.000 $ hibe.
* Kişisel iş kurmak için tek seferlik yardım: 20.000 $
* Eğitim ve tıp: Ücretsiz. Yurt dışı staj ve eğitim devlet hesabından.
* Çok çocuklu aileler için temel gıdaların sembolik fiyatlarla satıldığı market zinciri.
* Sahte ilaç üretimine: Ölüm cezası.
* Kira bedeli: Yok. Elektrik faturası: Yok.
* Alkol satışı ve tüketimi yasak: «İçki yasağı».
* Araba ve ev kredileri: Faizsiz.
* Emlakçılık hizmetleri: Yasak.
* Araba alımının %50’sini devlet karşılar, halk milisleri için bu oran %65’tir.
* Benzin sudan ucuzdur. 1 litre benzin: 0,14 $
=============
İnternette bu «Libya Paketi» uzun zamandır dolaşıyor. Hatta bizzat Libya lideri Muammer’in kendisi dolaşıyor diyebiliriz. Bu paketle tüm dünyayı kimin «zehirlediği» büyük bir sır değil: *"Ah sizi gidi nankör insanlar!»*
Sovyet «paketi», Libya paketinin yanındaki somut rakamlarla boy ölçüşemez belki ama çok daha kapsamlı ve elle tutulamaz bir yapıdaydı. «Nasıl bir dünyayı kaybettik» rehberi gibiydi ama o da heba edildi (prosrali). Sovyet paketinin o elle tutulamaz devasalığı şu sözlerle ifade edilir: *"Gökyüzü daha maviydi, çimenler daha yeşildi"*. Kısacası: «İnsanlar daha iyiydi.» Ben de ekleyeyim: Çok daha iyiydiler. Genel olarak Libya paketi ile Sovyet paketi birleştirilebilir; ikisi de aynı mesajı verir: **Sosyalizmi heba ettik.**
Halklar Neden Sosyalizmi Heba Eder?
Burada herhangi bir sosyalizmden değil, 20. yüzyıl sosyalizminden bahsediyoruz. Ve herhangi bir halktan değil, muhafazakâr halklardan; bugün «Küresel Güney» denilen Doğu halklarından. Toplum modelleri yüzyıllardır cemaat (obşina) üzerine kurulu olanlardan.
Bu «heba etme» mekanizmasını — bu evrensel çarkı — açıklamak için güneşe başvurmak zorunda kaldım. Güneş hayatın kaynağıdır, insanlığın feneridir, tükenmez bir enerji deposudur. Şehirde yaşayanlar bilir; sabahları sokaktaki gürültü nasıl artar… Bulvarlardaki içten yanmalı motorların uğultusu, insan karıncasının (человейник) uyanışını sinyalize eder. Herkes arabasına biner ve işine, gücüne koşturur.
İnsan karıncası ile gerçek karınca yuvası arasında hiçbir fark yoktur.
Karıncalar da tıpkı insanlar gibi hareketlenirler. Karıncaların hangi dalga boyunda gürültü çıkardığı onların bileceği iştir. Önemli olan şudur: İnsanlar karıncalar gibi, karıncalar da insanlar gibidir. Karıncalar, insanlar ve aslında tüm canlılar güneşin ilk ışıklarıyla uyanır. Güneş, ilahi bir sinyal olarak kabul edilir. Bu yüzden tüm halklar, başka bir düzenin ilahına geçmeden önce bir güneş kültüne (solar kült) tapınmışlardır.
Güneş: İlk Tanrı
İnanç ve ardından din, insan bilinci tarafından yansıtılan tanrıdır. İnsanı diğer canlılardan ayıran temel fark, varlığın sonlu olduğunun bilincinde olmasıdır; yani **ölüm bilgisi**. Diğer canlıların ne inancı ne de dini vardır. Trajedilerin insanı hazırlıksız yakalamaması, deliliği önlemek ve teskin etmek için inanç icat edilmiştir. Güneş ışınları hem karıncalara hem de insanlara mekanik bir hareketlenme sinyali verir. Bu yüzden «karıncaların» tanrılara ihtiyacı yoktur. Tanrılar, az önce belirtilen sebepten dolayı sadece insanlara lazımdır.
İnsanlar için sadece uzuvlarını hareket ettirme sinyali yeterli değildir. İnsanlar garanti isterler.
Yıldızlara, taşlara, tılsımlara inanma ihtiyacından ve dinlerin oluşumundan sonra, **iktidarın kutsallaştırılması** gerçekleşti. Garanti, yine garanti! Madem hayat sonlu ve etraf tehlikelerle dolu…
Bu yüzden Doğu’nun tüm liderleri kaçınılmaz olarak tanrısallık sıfatları almıştır (Tanrı’nın yeryüzündeki gölgesi, «tüm iktidar Allah’tandır» vb.). En azından, bir garanti sembolü olarak «ulusun babası» unvanını almışlardır. (Batı’da iktidarın kutsallaştırılması yoktur. Çünkü Batı’da bireysel bilgi gelişmiştir; Batı, hiyerarşi yörüngeleri olmayan bireylerin, atomların hareketidir.)
Doğu’nun liderleri ve önderleri (şimdiki Küresel Güney), Doğu insanı için birer **Yarı Güneş’tir (YG) **. Bu yüzden çeşitli despotluklar, kanlı diktatörlükler ve otokrasiler ortaya çıkar. Sistem şu iki durum yoksa çalışmaz, sarsılır:
1. Güçlü bir kişilik, bir Önder (Lider).
2. Eğer artık «saf» bir Doğu halkı yoksa. Eğer bilgi edinmişse. Eğer halk dünyayı tanımışsa.
Tüm peygamberler (devrimciler), şu durumlarda inancı veya iktidarı (YG) değiştirmek için ortaya çıkarlar:
1. Garanti sistemi dar bir çevreye (firavunlaşmış/farisî çevreye) hapsolduğunda.
2. Kalabalığın içinde yeni garantiler verecek adaylar arandığında.
Aslında peygamberler (veya devrimciler) «eonları» veya güneşin en büyük parıltılarını ararlar (Gumilyov’un tutkulu insanları/passionaries hacimli akümülatörler olarak görmesi gibi). Peygamberler, küf kokulu muhafazakârlığın mağarasındaki Işığı gösterecek öğrenciler (devrimci yoldaşlar) aradılar.
Eğer insan kalabalığını güneş parıltıları (yansımaları) olarak görürsek:
O zaman hem Libya’daki hem de Sovyet’teki nankörlüğün sırrı kolayca çözülür. Parıltı-insanlar yeni bir ışığı (bu durumda sosyalizmin yıldızını) kavrayamazlar, çünkü mekanik hareketlere odaklanmışlardır. Parıltı-insanlar bir aile kurabilir, en iyi ihtimalle ailesini geçindirebilir; tüm mekanik «karınca» menzilleri budur. Evet, onlar da varlığın sonlu olduğunu bilirler. Bu yüzden güneş batmadan önce dünyevi işleri bitirmek için acele ederler ve bu her gün böyle devam eder. Pencerenin dışındaki parıltı-insanlar sadece sabah gürültüsü, gündüz ve akşam gürültüsü yaratırlar. Bu insanlar sosyalizmin kazanımlarından zaten faydalanmışlardır; belki de ebeveynleri yaşam mekanizmasını onlara bir zincir gibi devretmiştir.
Kaddafi sosyal paketlerini dağıtırken, bunların Libyalılara lazım olup olmadığını kendine sormadı. Yabancı dehaların bilgisinden aldığı ışıkla, bir Libya tanrısı gibi bunları dağıttı.
Yabancı Işıklardan Gelen Bilginin Işığı:
Küresel Güney sakinlerinin neden Batı’ya, Batı’nın sosyal paketleri peşinde koştuğu tuhaf gelebilir. Batı paketlerinin Doğu paketlerinden farkı nedir? Bir «Yarı Güneş» (YG), yani ilahi bir lider veya ulus babası tarafından dağıtılan Doğu paketleri asıl şeyi hesaba katmaz: Doğu tipinin temel özelliği olan *Hiyerarşiyi*.
Karıncaların bile bir hiyerarşisi vardır; kraliçe vardır, askerler vardır. Varsayalım ki Kaddafi herkese eşit ekmek kırıntıları dağıtıyor ve… karınca yuvasının tüm mekanik eylemlerini birbirine karıştırıyor.
**Zereflerin** (refleksiyonu az, yani deneyime ve eylem mekaniğine düşkün olanların) sadece trajik anlar için (açlık, doğal afet, düşman saldırısı) garantilere ihtiyacı yoktur. Onların aynı zamanda **yörüngelerinin** garanti altına alınmasına ihtiyaçları vardır. Tüm gelenek insanları, çocukluktan itibaren statülerine uygun sorumluluklarla eğitilirler. Sosyal paket dağıtımı, sadece yapılmış bir iş için duyulan minnettarlıktır. Kaddafi ise hiçbir iş yapmayanlara bile, öylesine dağıtıyordu. Eğer bir karınca-askeri öylesine beslerseniz, o yine mekaniğini yapmaya devam eder, tüm «iradesini» zorlar ama içgüdünün mekaniği bile bir yere kadar dayanır: Bir süre sonra parazit karıncalar türer ve o karınca yuvası yok olur.
Sosyalizm Doğu’ya Rusya ve Lenin Üzerinden Geldi
Rusya tamamen muhafazakâr olmasına rağmen (okuryazarlık %10’du), Rus sosyalizmi önceden başarısızlığa mahkumdu (tıpkı Libya’daki veya Kaddafi gibi bir «Yarı Güneş"in sosyal paketler dağıttığı diğer yerlerdeki gibi). Muhafazakâr sosyalizm, sadece «parıltı-insanların» yörüngeleri hesaba katıldığında bir anlam ifade ederdi. Küçük insanlar gerçekte ne ister?
Tüm insanlar iktidarın etrafında dönmek ve ondan nimetler almak ister: Güneşe veya Yarı Güneş’e (garantöre) ne kadar yakınlarsa, parıltıların mekanik karınca döngüsü o kadar iyi ve hızlı gerçekleşir. İktidara yakın olan herkes iyi yaşar. Bu yüzden geleneksel dünyanın tüm parıltıları o yörüngeye girmeye çalışır.
Ama Diğer Yıldızların, Diğer Güneşlerin Cezbedici Işığı da Vardır
Eğer devrimciler eğitim almasalar ve diğer kültürlerin (garantilerin) temellerini tanımasalar, Doğu’da veya Asya’da hiçbir sosyalizm asla var olamazdı. 20. yüzyıla kadar sosyalizm yoktu ve olamazdı. (Sadece «Güneş Ülkesi"ne, okyanustaki herhangi bir adaya, yani heretiklerin fantezilerine olan inanç olabilirdi.) Sosyalizm ve eşitlik fikirleri Doğu’ya tam vaktinde geldi (çıplak mekaniği geliştiren Batı’nın 21. yüzyılda aklını yitirmeye hazırlandığı sırada). Mesele şu ki, tekniğin (bilginin) gelişimi diğer kültürlerin yapay ışığını yaratır (bu durumda Batı’nın ışığı). Bu yüzden parıltılar, devrimciler olarak bilgiye — ışığa — koştular. Ya da Asya ve Afrika’nın sıradan parıltıları olarak, en azından Batı’nın sosyal paketlerini almak için koştular. Ama en önemlisi **prestijdir**; yani tüm akrabaların öğreneceği, ışığa daha yakın yeni ve parlak bir yörüngedir.
İşte bu yörüngesel arzuyu Kaddafi ve benzerleri hesaba katmadı.
Bir Zeref, pozisyonunu kademeli olarak iyileştirmelidir. Enerjisi yetmese bile güneşe yaklaşmalıdır. (Bu anlamda Hintliler, bir kasttan diğerine geçmenin ancak ölümden sonra, yeniden doğuşla mümkün olduğuna inanırlar.)
Zerefler güneşe yaklaştığı için, hatta devrim zaferinden sonra lider olarak seçildikleri için, sadece kaos yaklaşır; basit tabiriyle **karşı-devrim**. Evet, gökyüzündeki Güneş, iktidarın Yarı Güneş’i aracılığıyla birçok Zeref-parıltının yörüngesini iyileştirir, sosyal asansörleri geliştirir ve böylece **sosyalist devrimin hedeflerini** yerine getirir. Ancak bu iyileştirme sadece mekaniktir, rasyon tipindedir; gizli genetik içgüdüleri ve hiyerarşik iştahları kışkırtan bir iyileştirmedir.
Tüm karıncalar kraliçe olmaya veya onun yattığı yere yaklaşmaya çalıştığında, rasyon dağıtımı ne karıncaların ne de Libyalıların işine yarar; bu sadece mekanik bir dağıtımdır.
— —