Читать книгу Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor? - Алмаз Браев - Страница 8

BÖLÜM 6

Оглавление

ALÇAK İNSANLAR NEDEN KAZANIR?

Aslında durum tam olarak öyle değil. Kazananlar daha ziyade «aşağıdan» gelenlerdir. Onlar cemaat insanlarıdır; itaatkar, disiplinli ve bazen fanatiktirler. Yani, her zaman muhafazakârdırlar ve yerel düzeni çok iyi bilirler.


Gelenek Yüzünden


Peygamberler aslında somut bir yığına değil, halklara seslendiler. Bu anlamda peygamberler, devrimciler gibi birer provokatör olarak görünürler. Kitlelerin eski elitlerin yerini alması imkânsızdı; zaten yeni inancın (ideanın) kalabalıklara ihtiyacı da yoktu. Kitleler sadece bir «ağ» olarak lazımdı; bu ağın içine büyük balıklar da düşebilirdi. Yani, o «küçük balıkların» ve hiçliklerin arasından gerekli olan (eğlendirici) yetenekler (şarkıcılar, sanatçılar, gladyatörler, sporcular) doğardı.


Ancak bu yetenekli insanlar, o cevherler için bile uygun koşullar gereklidir; her tohumun toprağa ve neme ihtiyaç duyması gibi. Yeni inanç, yeni liderler ve öğretmenler için o toprak ve nem görevini görmeliydi. Ama çok az kişi farkındaydı ki; kitleler, o sıradan insanlar da inanıyordu… ama kendi bildikleri gibi.


Her algı düzeyi için farklı sinyaller vardır. Yeni ahlak içindeki ana kitle, sadece tek bir şey için uygun bir ortamdır: Geçmişte ne varsa, gelecekte de o olacaktır. Ejderhalar için her şey birdir; önlerindeki her şey sadece yiyecektir. İşte kitleler, potansiyel yeteneklerle birlikte ileriye doğru böyle adım atarlar.


Ve yeni inancı (ideayı) o yiyeceğe veya yeniden üretim koşuluna dönüştürürler: Yeni bir yerde yeni insanlar inşa etmek yerine, eski gelenek yeniden kurulur. Kitleler ve kalabalıklar, yeni dünyaya eski evlerini ve eski iletişim alışkanlıklarını taşıdılar. Bir süre sonra o yeni inançtan geriye hiçbir şey kalmaz. (Örneğin Lenin’in komünizminden bahsedecek olursak; onun yerini «batıyı yakala ve geç» sloganları veya bugünün Züganov gibi sözde komünistleri aldı. Onlar ideadan kendileri ve aileleri için bir cennet yarattılar. Yeni dünyaya inanan o kitlelerden veya av peşindeki ejderhalardan ne farkları var?)


Evet, **Gelenek İdeayı her zaman yener.** Halk muhafazakârsa, gelenek ideayı tamamen yutar. Peki, kalabalıklar dünyaya gelenekçi birer ejderha gibi bakıyorsa, neden onlara seslenilir?


Asıl sorun buradadır. Yetenekler, düşünürler ve kahramanlar, kendileriyle birlikte o «yeni bahçeye» gelen kalabalıktan nasıl kopacaklar? Bir ideanın gücü sadece o ideanın kendisine (ki idea her zaman kitlelere hitap ettiği için eşittir/egaliteryendir) bağlı değildir. İdeanın gücü, yeni yeteneklerin **iradesine** bağlıdır. *"Devrim beyaz eldivenlerle yapılmaz"* sözü, devrimi boğmaya çalışan dış düşmanlara yönelik çok somut bir uyarıdır.


Ancak devrim, devrimcilerin yol arkadaşı olan **Zereflerden**, o gelenekçi insan yığınlarından dolayı ölür. İlk başta tüm potansiyel ejderhalar, gözleri parlayarak devrimcilerin peşinden giderler. Ejderhalar da doğal park görevlilerinin peşinden giderler; onların da gözleri kendine has bir şekilde parlar ve mide suları salgılanır. Geleneksel ritüellerin de yol arkadaşları üzerinde benzer bir mide suyu etkisi yarattığı söylenebilir.


Kalabalıklar hedefe ulaştığında her şey hazırdır: Ejderhalar yetenekleri yer.


Bu yüzden Cromwell veya Robespierre tarafından vaat edilen demokrasi, aslında gerçekleşir. Ama bu demokrasi; yeni seçilmişler, yeni zenginler (**nouveau riche**), fabrikatörler ve tüccarlar içindir. Potansiyel yetenekli adaylar arasından fedakârlar değil, üstün kurnazlar öne çıkar. Bu insanlar, aralarında tek kelime etmeden gizlice anlaşırlar ve gerçek alçaklara dönüşürler. Onları hiçbir şey dizginleyemez. Çünkü yeni dünya, eski ahlakı iptal etmiştir. İnsanlar ise bir hiyerarşi olmadan var olamazlar; insan doğası hiyerarşi talep eder. Yeteneklerin yerine alçaklar öne çıkar.


Sonuç olarak; peygamberlerin ve devrimcilerin çağrısına halkla birlikte «gelenek» de cevap verir: İnşa edilen düzenin prensibi değişir ama insanların kendisi değişmez. İnsanlar hiyerarşi ister. Kim birinci, kim sonuncu bilmek isterler. Devrimin «demokratik» öğretileri doğrultusunda hemen kendilerine yeni unvanlar uydururlar.


Burada bir kriteri ayırmak gerekir: Zeref yığını, kendine yeni efendiler seçerken hangi kriteri kullanır? Asla soyluluk veya zeka değil! — Tanrı korusun! — Bu, kendilerine yapacakları en korkunç itiraftır. Kalabalık aptallığa, deliliğe veya dış görünüşteki çirkinliğe göre de seçim yapmaz. Eğer bu olsaydı (ki Batı’da olan budur), o zaman kendilerinden nefret ederlerdi. Bu durum ancak, her bir bireyin başına buyrukluğunun bağımsız bir güç haline geldiği total demokrasilerde olur.


İnsanlar her türlü hiyerarşiye hastadırlar. 5000 yıl boyunca sınıflar, kastlar, kıdem ve güçle yaşadılar — bu bir **hiyerarşi bağımlılığıdır.**


Yeni önderler ve yetenekler, her şeyden önce kendi «kardeşlerine» karşı bir koruma geliştirmeleri gerektiğini bilmiyorlardı. Etraflarının sadece ejderhalarla değil, «akıllı» ejderhalarla sarılı olduğunu fark etmediler. Devrim, kendi karşı-devrimci kardeşlerinden korunmak zorundadır. O yeni «kardeşler», eski kriterler yıkıldığı için kendilerine «zenginliğe» (paraya) göre bir reis seçerler.


20. yüzyılın sonunda sosyalizmin çöküşü bunu kanıtladı.


İkinci büyük «eşitlikçi» (egaliteryen) çağrı, kitlenin ortasına değil, kitlenin en kuyruğundaki «işçilere» yapılmıştı. 20. yüzyıl sosyalizmi evrimi ikinci bir döngüye soktu; kendini kanıtlamak için gerçekte hiyerarşiye (paraya) en çok ihtiyaç duyan insanlara seslendi. Doğuştan şanslı olanlar da, sosyalizmin ölümüyle birlikte Batı’nın o «burjuva alçaklığını» çoktan doğurmuş olan orta sınıfının kuyruğuna girdiler. Alçaklığın zaferi ikiye katlandı!


Yani şunu anladık: İnsanlar hiyerarşi olmadan yaşayamazlar. Kalabalıklara iki kez sol sloganlarla seslenmek, muhafazakâr arzularla yeni sistemin melezleşmesine (hibritleşmesine) yol açar.


Dahası; sömürülen proleter kitleye yapılan ikinci sosyalist çağrı, büyük para dünyasında kendine hiç güvenmeyen bir elit kitlesi yarattı. Çünkü para, nihai yürüyüş nizamını belirler. Eski sosyalist liderler, doğuştan gelen o «ikinci sınıf» olma duygusu ve kompleksleri yüzünden, kasadan ayrılmadan, küstahça ve kaba bir şekilde altın biriktirmeye başladılar. Aynı zamanda, bir zamanlar kalabalığın ortasından sıyrılmış olan küresel elitler, bu eski sosyalistleri asla kendilerinden kabul etmezler.


Bu durum, insanlık tarihini sona erdirmekle tehdit eden çok ciddi bir çatışmaya yol açtı.


— —

Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor?

Подняться наверх