Читать книгу Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor? - Алмаз Браев - Страница 6
BÖLÜM 4
ОглавлениеAVİZE ALTINDAKİ KÖLELER
Bir peygamberin Komodo ejderlerine seslendiğini hayal etmek zordur. Böyle bir durum imkânsızdır; insanlar ejderha değildir. Bu bir metafordur. Ancak insanlar, gerçekte kısa mesafeli çıkarlar için dillerini dışarı çıkarıp yalanırlar.
Buna «Köylü Sendromu» diyoruz.
Pek çok general bilir ki; köylü milisler «kendi köylerinden daha ötesi için» savaşmazlar. Toplanan köylüler, «evden uzakta» bir savaş düşüncesiyle hemen dağılırlar. Bu hatırlatma neden gerekli? Muhafazakâr köylü zihniyeti, karşı-devrim de dahil olmak üzere pek çok şeyi anlamamız için bize lazım olacak. Entelektüel devrimcilerin, Komodo Adası’nın ejderleri tarafından parçalanması fenomeninden bahsetmiştim. Baskıcı aygıtın, hem bir ejderhanın iştahına hem de bir köylünün dar ufuklu fenomene sahip olduğunu söylemiştim.
Peki halk; yani köylüler, kolektivizasyondan kaçıp şehirlere sığınan taze şehirliler, kolayca birer Komodo ejderine mi dönüşüyor? Evet, tam olarak öyle. Her ne kadar bu ejderhayı eğiten «sahibi» iştahla dursa da…
(Bu durum sadece 1930’ların Sovyet geçmişiyle ilgili değil, bugünün dünyasıyla da ilgilidir. Sözde demokrasi ve küreselleşme döneminde devasa insan kitleleri taşradan batı dünyasına, yani finansçı-küreselcilerin güneşine doğru hareket ediyorlar. Küreselciler, bu devasa insan yığınlarını ve onların bilinçlerini istedikleri gibi yönetiyorlar. Bu sadece taşra insanını değil, özellikle anne-babası daha dün dağlarda, çöllerde veya bozkırlarda yaşamış olan bugünün yöneticilerini, yani **Zeremidleri** kapsar.)
Zeremidler, yani şehrin birinci kuşağı; içsel bağımsızlık yoksunlukları, doğuştan gelen özgüvensizlikleri ve güdülmeye yatkınlıkları nedeniyle aşırı tehlikelidirler. Onlar ebedi komplekslerin taşıyıcılarıdır. Söz konusu memurlar ve yöneticiler olduğunda, «altın» karşısında asla dirençli değildirler.
Batı kültürünün parlak güneşini gören (ve paranın gücünü tanıyan) tüm nüfus, beraberinde en alt kastların adi alışkanlıklarını da sürükler; birer Komodo ejderine dönüşürler. Öyle ki, onlardan her şeyi yoğurabilirsiniz; gerekirse savaşa bile sürebilirsiniz. Her şeyi satarlar, her şeyi teslim ederler. Köylü-lümpen-ejderhalar, prestij ve otorite artışı için özel bir hırsla, yeni statüleri için fanatizmle dövüşürler. Evet, bu güneşin altında bir yer kapmak için verilen kanlı bir arbede olacaktır. Hepsi bu.
Peki, peygamber «ejderhalara» mı sesleniyor?
Diyelim ki kalabalıklar, potansiyel birer ejderhadır. Kitleler, aslında var olmayan onurları için (henüz var olmayan, aslında taşralı kompleksleri için) dövüşmeye hazırdır. Ancak bu onur, onlar için şimdilik «Coca-Cola» ve «dantelli iç çamaşırı» formundadır; onlar için onur, anlayabildikleri bu somut tüketim nesneleridir.
Sol peygamberler bu ejderha-köylülere ne anlatıyor, ne gösteriyor?
Onlara güzel bir gelecek gösteriyorlar. Bir tür «Bahçe Şehir». Eşitlik güneşinin parladığı, soğuğun, açlığın, sömürünün ve aşağılanmanın olmadığı bir yer. Bunlar geç dönem peygamberleri, yani devrimcilerdir.
Kime anlatıyorlar? Tek mutluluğu ısırmak ve sonra kurbanın zehirli bakterilerle felç olmasını beklemek olan ejderhalara mı? Ejderhaların, soylarını devam ettirmek için geyiklere, yaban domuzlarına ihtiyacı vardır. İnsanlar da masada duran ve ev halkı tarafından yenen «en yakın güneşin» ürünlerine ihtiyaç duyarlar.
Köylüler ejderha değildir, doğru. Ama onların «Bahçe Şehir"e de ihtiyaçları yoktur. Onlara herhangi bir masal lazımdır; muhtemelen rahiplerin öteden beri anlattığı «İkinci Geliş» masalı gibi.
Kıtlık zamanlarında, yani bir mücbir sebep anında, tüm yoksul insanlar çocuklar gibi çok saf ve uysal olurlar. Roma’nın ilk köylüleri de tam olarak böyleydi: arenalardaki kurbanlar onlardı. Vahşi hayvanlara yem olarak atılıyorlardı.
Bunu neden anlatıyorum? Şunu anlamanız için:
Bir **Yakın Güneş** vardır, bir de **Uzak Güneş**. Köylüler, lümpenler ve sıradan insanlar için yakın güneş daha sıcaktır. Kısacası; «Eldeki bir kuş, daldaki iki kuştan iyidir.»
Peygamberler ise şimdiki zamanı değil, geleceğin resmini verirler; «Uzak Güneş"i tasvir ederler. Kriz, açlık, soğuk veya savaş varken köylü ruhları çok uysaldır; acı çekenlerin dikkati dağıtılabilir. Peygamberler ve devrimciler bu anlarda şans bulur ve sıradan insanları tamamen avuçlarının içine alırlar.
Ama sıradan insanlar, adı üstünde sıradandır. Patlama geçip duman dağıldığında, geleceğin parlak şehirlerini değil, kendi sıcak yuvalarını ve yanan sobalarını isterler. *"Yeter artık, savaştığımız yetti, biraz da başkaları savaşsın! Kendi gömleğim tenime daha yakın"* diye bağırırlar.
İşte o an devrimci büyü bozulur. Dünya devrimi soğumaya başlar. Dünya devrimcileri ise tasfiye edilir (infaz edilir).
Ejderhaların «Alfa Erkeği» var mı bilmem ama köylüler, yakın güneş doğar doğmaz kendilerine bir «Köy Muhtarı» (cemaat reisi/pahan) seçerler. Ve bu reis onlara şehirlerden bahsetmez. Onları tek bir sabanla toprağı sürmeye sürer. Gerekirse kırbaçla sürer.
Köylüler, bir parça ekmek garantisi olan bu öz reislerine küserler mi? Muhtemelen küserler. Ama reis reistir. *"Döver de sever de…«* En azından bizdendir, yabancı değildir, bir «Yahudi» değildir.
İstisnasız tüm peygamberler, «Yakın Işığın» içgüdüleriyle benzer zorluklar yaşadılar. Savaşın getirdiği açlık ve yıkım dönemlerinde, köylülere (bizim zorunlu ejderhalarımıza) uzağa koşmaları için «Uzak Güneş» gösterilir. O köylüler ancak ellerinde gıcır gıcır banknotlar tuttuklarında milliyetçiliğin, faşizmin ne olduğunu anlayacaklardır. En alttakiler, bu parayı kendini kanıtlamanın, «insan içine çıkmanın», paryalıktan kurtulmanın bir yolu olarak göreceklerdir. Para; statü değiştirmenin, dipten kurtulmanın en kolay, en kitlesel ve son yoludur. Milliyetçilik ve faşizm de tıpkı bunun gibi «ejderha iştahlarının» yönetilmesidir; para ve mülkiyet burada bir doping gibidir.
Ejderhalar, kendilerine geyiklerin (kurbanların) gösterildiğini bilmezler; sadece koşmak, ısırmak, felç etmek ve yemek isterler. Muhafazakâr reis onlara «halk düşmanlarını» gösterir, finansçı-küreselciler ise «diktatörleri» gösterir — ne fark eder? Önemli olan, köylü-ejдерhaların önündeki güneşi birinin yönetmesidir. Günümüz ejderhaları milliyetçilik bayrağı altında dövüşmeye bile hazırdırlar.
Dünya dinleri 5000 yıldır bu ejderha-köylü-zereflerle büyük sorunlar yaşadı. Bir savaş krizi çıktığında, ejderhalara oraya koşmaları için uzak güneş gösterilir ve hemen orada yıkım, açlık ve sefalet başlar. Köylü-ejдерhalar kendi «avlarını» alırlar; ganimet, prestij, toprak, mülkiyet и para kazanırlar. Ama anında her şeylerini kaybederler. Köylü tutkularının, kendilerine «Uzak Güneş» gösterilerek yönetildiğini anlamazlar.
Unutmadan; Budizm, Maniheizm, Hristiyanlık ve bugün göçebeler arasındaki Müslümanlık bile birer «Şehir Güneşi"dir. Azizler tarafından gösterilen enternasyonal güneşlerdir. Kriz anlarında insanlar bu evrensel kültleri unutur ve atalarının pagan kültlerine dönerler. Konfüçyüsçülük, Şintoizm, Tengricilik, Şamanizm veya Slav paganizmine rücu ederler. Ama tüm bunlar 21. yüzyılda yaşanıyor.
Bu ne anlama geliyor? Ejderhaların üzerlerine sadece kot pantolon ve ayakkabı giydiği anlamına geliyor. Küreselciler ise onlara «Uzak Güneş"i gösterdiler; bu güneşin en parlak ve son güneş olduğu reklamını yaptılar.
Not: Bazıları milliyetçiliğin bir tür «korporatizm» (20. yüzyıl Alman nazizmi gibi) yarattığını düşünebilir. Geçen yüzyılda Almanların ve İtalyanların sınıfsal çatışmayı bu şekilde aştığı söylenir. Hatta «dışarıya saldırmak, içeridekine saldırmaktan (Stalin’in Gulag’ı gibi) iyidir» denir.
Buna cevabım şudur: **Hem Gulag hem de Auschwitz, Dünya Devrimi’nin yenilgisinin ürünleridir.** Bu insanlar, boyunlarındaki görünmez tasmalarla, korporatif bir kitle halinde başkasının güneşinin ve toprağının peşinden gittiler. Güneşi gördüler ama tasmalarını görmediler.
Bugün hemen herkes boynunda tasmayla geziyor. Ama ceplerinde parayla.
— —