Читать книгу Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor? - Алмаз Браев - Страница 5
BÖLÜM 3
ОглавлениеEYGAMBER MANİ VE DEVRİMCİ LENİN
Yeni çağın başlangıcında dünyada iki büyük küresel proje oluştu: Roma ve Part İmparatorluğu.
Bu iki imparatorluk hem birbirlerine hem de coğrafi engellere dayandılar; gidecekleri başka yer, büyüyecekleri başka alan kalmamıştı. Ya ana rakibi alt edeceklerdi ya da ellerindekini kaybetmemek için statükoyu koruyacaklardı.
Fetihleri besleyen şey savaş ruhudur. Halkın ruhunun temelinde ise pagan kültleri yatar.
Nisan 243’te, taç giyme gününde Şah Şapur, sarayında Peygamber Mani’yi kabul etti.
**Peygamber Mani kimdir?**
Mani; Zerdüştlük, Budizm, Yunan öğretileri ve Hristiyanlık temelinde senkretik bir öğreti yaratan antik İranlı yetenekli bir ressam, şair ve filozoftu. Şahın iki kardeşi çoktan bu öğretinin müridi olmuş ve Şah Şapur’a Mani ile tanışmasını tavsiye etmişlerdi.
**Bu görüşme neyi simgeliyordu?**
Bu görüşme, Zerdüştlüğün krizini simgeliyordu. Yerel prenslerin şaha aldırmadan kendi başlarına hareket ettiği Part İmparatorluğu’nda (başka türlüsü olamazdı: Göçebe-paganların **Zeref** tipi, yani «halkçı» refleksiyonu toprak fethi sırasında çok savaşçıdır ama yüksek bir kültürle karşılaştığında tamamen savunmasızdır. İmparatorlukta dine dönüşen inanç ise, barbarlığa karşı en güçlü kültürel silahtır).
Kısacası, tüm paganlar (sadece göçebeler değil) savaş sırasında, yani bir güç durum (force majeure) anında, saldırırken veya savunurken çok güçlüdürler; ancak barış zamanında çok zayıftırlar. Bu yüzden paganlar asimilasyona mahkumdur. Çünkü artık tüm paganlar kendi «güneşlerini» bir kabile lideri (yerel iktidar) olarak, «uzaktaki güneşi» ise yabancı bir kültür olarak görürler.
Sasaniler, tıpkı Partlar gibi yerel kültlere karşı hoşgörü politikası izlemişlerdi. Zerdüştlük çok fazla yerel özerkliğe izin veriyordu; kabileler hem kendi yerel güneşlerini hem de imparatorluğun devlet güneşini görebiliyordu. Ancak imparatorluk zirvedeyken devlet güneşi güçlüydü, sarsıldığında ise yerel ateşler parlamaya başlıyordu.
Zerdüştlüğün yayılmasındaki temel engel defin ritüeliydi.
Çoğu halkta ve özellikle göçebelerde atalara duyulan derin bir saygı, aile üyelerine karşı büyük bir sevgi vardır. Ancak rahipler (magiler), cesetlerin hayvanlar ve kuşlar tarafından parçalanması için «Sessizlik Kuleleri"ne (Dahma) götürülmesini zorunlu kılıyordu. Halk artık sevdiklerini bu kulelere götürmek istemiyordu. İkinci sorun ise Zerdüştlüğün ensest evliliğe (kardeş, anne-oğul evliliği) izin vermesiydi; bu kimin hoşuna gidebilirdi?
Büyük İskender’in Makedon falanjıyla Ahameniş İmparatorluğu’na bir darbe vurması, sistemin dağılması için yeterli olmuştu.
=========================
Şah Şapur’un oğlu Behram, babasının deneyine son verdi ve Mani’yi zindana attı. Resmi olarak sadece Zerdüştlük kaldı. Sasaniler uzun süre varlığını sürdürdü ve Roma’nın doğusuyla (Bizans) çekişmeye devam etti. Sasani İmparatorluğu’nun sonu, başka göçebelerin — Arapların — gelişiyle oldu. Araplar İran’a Hz. Muhammed’in öğretisini getirdiler. Müslümanlar böylece enternasyonal geleneği devam ettirdiler; bir imparatorluk için bu şarttı. Ancak Hürmüz müridlerine (Zerdüştlere) pek iyi bakmadılar. Bir kısmı Hindistan’a kaçtı, bir kısmı Kerman’da kaldı.
Bir kültün yerini diğerinin alması bize şunu fısıldar:
Pagan halk kültleri, kabileleri uyuşukluktan (anabiyoz) çıkarmak için kriz anlarında uygundur. Bu dönemlerde «üst-insanlar», hırslı ve sağcı **Zelot** liderler ortaya çıkar. Tarihteki tüm büyük komutanlar ve fatihler sağcı Zelotlar olarak sınıflandırılabilir (Bu konuda *Zelot* adlı kitabım mevcuttur — A.B.). Bu insanlar faşisttir. Birçoğu «faşizm» kelimesini bilmese de, faşizm bir olgu olarak 20. yüzyılda Benito Mussolini ile ete kemiğe bürünmüş olsa da, geçmişin tüm fatihleri aslında faşisttir.
Ancak savaşçı pagan ruhu, bir imparatorluk kurulduğunda artık uygun değildir. Halkları tek bir güneşin, yani tek bir fiziksel gücün (ordunun) altında eylemsiz tutmak için kaba kuvvet yetmez. Eğer halklar «yeni bir güneş» görmemişlerse, ordu onları bir süre zapt edebilir.
Hristiyanlığın Yeni Güneşi:
Roma’nın batısı yıkıldı çünkü Zeref refleksiyonunun yerini **Remid** refleksiyonu alamadı. İsa Mesih, Roma’nın milyonlarca kölesine enternasyonal bir teselli ve sükunet fikri getirdi. Mesih, sadece Yahudiye için değil, tüm imparatorluk için bir istikrar teminatı getirebilirdi (Yahudilerin ihtiyacı olan şey aptal bir haydut olan Barabbas değil, bilge bir liderdi; ama vatansever haydut Barabbas silahlı isyan umutlarını boşa çıkardı).
Büyük Konstantin:
Bizans İmparatoru Büyük Konstantin, tıpkı Şapur gibi uzağı görüyordu. Romalı askerlerde bir şeylerin eksik olduğunu fark etti. Mitra kültü artık kutsal sözleşmeyi yerine getiremiyordu. Bu farkındalık Doğu Roma’yı kurtardı ve Bizans bin yıl daha yaşadı.
Sol peygamberler: Zerdüşt, Buda, İsa Mesih, Mani ve Hz. Muhammed dünyaya şu anlarda geldiler: **Enternasyonal bir istikrar gerektiğinde.**
Sol fikir — sosyalizm ve komünizm — yeni bir küreselleşme beklentisiyle doğal bir şekilde ortaya çıktı. Çünkü küresel sol fikir, pagan imparatorlukların bitmek bilmeyen hesaplaşmalarının yerini alır. Bu hesaplaşmaların sonu dünya sosyalizminin zaferi ve bir dünya sosyalist hükümetinin kurulmasıdır.
Bu nedenle, teknolojik atılımın ve kitlesel refleksiyonun olduğu zamanlarda (halkların uzaktaki güneşi görüp kıyaslama yapabildiği dönemlerde) sol peygamberlere yapılan saldırılar yapıcı değildir. Örneğin, Rus Devrimi’nin lideri Lenin’e yapılan monarşist saldırılar… Sadece Ortodoksluğun, dünyanın diğer halkları için küresel bir hâkimiyet ağına sığmaması bile bunun kanıtıdır.