Читать книгу Peygamberlerin Hataları. Ya da neden aşağılık insanlar ortaya çıkıyor? - Алмаз Браев - Страница 7
BÖLÜM 5
ОглавлениеEVRİMİN ÇİFTE İHLALİ
Pazarın (piyasanın) zaferi nedir? Dünyada piyasa odaklı (**Refag**) refleksiyonun kazanması ne anlama gelir?
Bu, kitlesel kibrin (öz-sevginin) zaferidir. Ortalama insanlar ve onların sığ dünya görüşü egemen oldu. Ancak bu insanların boyunlarındaki tasmalar artık görünmüyor. Para, zevk, özgürlük ve tüketim yoluyla «kazanan» o sıradan yığınlar, boyunlarında tasmalarla geziyorlar. Bu tasmalarla yürümenin ne kadar rahatsız edici olduğunu ise, her birinin o hastalıklı kibrinden anlıyoruz.
Herhangi bir tartışmada, incinmiş bir öz-sevgi hemen kendini belli eder. Biçimsel olarak özgür ve memnun görünürler; sandığa çağrıldıklarında oy verirler ama bunun bir aldatmaca olduğunu bilirler. Yine de bu kitlesel ve hastalıklı kibir, dışarıya kukla politikacılar, içeriye ise şarlatan siyasetçiler vermeye mahkumdur.
===============
Sıradan insanın kibrinin zaferi bir yılın veya on yılın meselesi değildir. Bu, yüzyıllar süren bir aldatma ve kendi kendini kandırma hikayesidir.
Her şey peygamberlerin kalabalığa seslenmesiyle başladı. Oysa kalabalık bambaşka şeyler istiyordu. *"İnsanın kalbi hilekardır.«* Baş peygamberler bile bu yeni dünyayı açıklamakta aciz kalırlardı. Ama onlar insanın o küçük kurnazlığını biliyorlardı. Eskiden modern teknolojiler yoktu. İnsanlar tamamen okuryazar değildi; güneşle uyanıp işe gitmek ve geceyle gözlerini kapamak dışında bir döngü bilmezlerdi. Bu, tüm halkların en popüler döngüsüdür: **Yakın Işık Döngüsü** (veya Yakın Güneş Döngüsü).
Bu ilk döngüde refleksiyon gelişmez; insanların bir sistemi, kapalı bir çemberden çıkma imkânı yoktur. Marx bu fenomene **"Yabancılaşma"** dedi. İnsan kendisine ait değildi, bu yüzden başını bir hayvan gibi yukarı kaldırmıyordu. Evet, başını kaldırmıyordu ama kurnazlık yapması gerektiğinde hileye başvuruyordu. Cahil insanlardan başka ne beklenebilir ki?
Devrimciler onlardan ne istiyordu? İnsanı kendisine geri döndürmek için tekniğin gelişmesi gerekiyordu. Marx’ın vasiyeti şuydu: *"Tekniği geliştirin ki bolluk olsun, böylece birbirinizi aldatmak veya başkasının sırtına binip ondan kâr sağlamak için bir sebebiniz kalmasın.»*
Ancak insanlık, aldatmaktan olağanüstü bir zevk alıyordu. Bir başkasının sırtında oturmak insanlara keyif veriyordu. 5000 yıldır insanlar kendi benzerleri üzerinde güç kurmanın sevincini yaşadılar. Bu sevinç insan soyunu bir türlü terk etmedi, çünkü bu haz, doğumdan itibaren herkesin anladığı tek anlamdı.
=============
İnsanlık modernleşmeyi gerçekleştirdi, devasa bir teknik atılım yaptı. Bolluğu yarattı. Peki, insanlar başlarını kaldırdılar mı? Aldatmaktan vazgeçtiler mi? Aksine, aldatmaca fantastik, gezegensel boyutlara ulaştı. Evet, insanlar başlarını kaldırdılar, çok zeki ve okuryazar oldular. Uzaya uçtular, hatta Ay’a gittiler (?). Peki, tekniğin gelişmesi insan toplumunu o çok sevdiği hiyerarşiden kurtardı mı?
Hayır. İnsanlar kurnaz kalmaya devam etti. İnsanlar alçaklıklarını korudular. Peki neden? Hiyerarşiyi korumak için. Görünüşe göre insanların biçimsel özgürlüklere ve eşitliğe ihtiyacı yok; bunlar geçmişin tezleri. Politikacılar hala eski retoriği kullanıyorlar, çünkü başka ne konuşacaklarını bilmiyorlar. Ama herkes biliyor ki günümüz politikacıları birer **klondur (palyaçodur) **. Bu bolluk çağında o eski sloganlar artık bayatladı.
İnsanlar başlarını sallayarak onaylıyor, hatta ayakta alkışlıyorlar. Ama bu bir tiyatro. İnsanlar rol yapıyor. Aktif oyunculara ayak uyduruyorlar çünkü başka bir kendini ifade etme yolu icat edilmedi. Politika bir iş (business) haline geldi. Her şey ve her yer bir iş. Ama o anda insanların hilekar ve aşağılık olduklarına hiç şüphe yok. Kimse gömleğini veya son lokmasını paylaşmaya niyetli değil (İncil’in vasiyet ettiği gibi). Bu arada, ne başkasının gömleği ne de bir lokma ekmeği benim umurumda; bu sadece hümanist klişelerden ödünç alınmış sanatsal bir benzetme.
İnsan olmak için ellerinde bolca zaman (birinci döngü özgürlüğü) varken, insanlar kendilerini geliştirmekle uğraşmıyorlar. Paralarını eğlenceye harcamayı tercih ediyorlar. Kurnazlıklarını geliştiriyorlar, her şeyi bilen «bilgili» kişiler haline geliyorlar; ama tek amaçları yine aynı: Yakınındakini aldatmak, belki de eskisinden daha kötü bir şekilde.
*«Siz de zengin olmak istiyor musunuz?»*
Tüm bilgi kaynakları reklam dolu. YouTube’daki küçük girişimciler bile saf aptalları ağlarına düşürmeye çalışıyor. Tüm cazibeleri şu sözle başlıyor: *"Siz de zengin olmak istiyor musunuz?«* Peki, neden para istiyorlar? Neden zenginlik? Çoğunun ne ailesi ne de çocuğu var, yapmaya da niyetleri yok. Güzel yaşamak için mi? Güzel yaşamak da bir yerden sonra bıktırır. Saf altından yapılma iç mekanlar bile insanı sıkar. Çünkü her şey kanıksanır. İnsan doğası budur. Her zaman bir şeyler eksiktir ve insan o «altın klozetini» gösterip hayranlık, kıskançlık ve haset nidaları duymak, yani duygu sömürmek ister.
=============
Dünyada egemen olan **Refag** refleksiyonudur. Çünkü tüm gezegensel çevre, Küresel Güney’in insanları Batı’ya kaçıyor. Neden iyi değil de kurnaz olduklarının cevabını sadece Güney’in insanları verebilir. Batı’nın o uzak ışığının onları neden cezbettiğini hemen söylemezler elbet.
===============
Şunu belirtelim: Dünün ve bugünün tüm göçmenleri (19. yüzyıldaki Amerika göçmenleri dahil) muhafazakâr dünyanın sakinleridir. Muhafazakâr dünya için hiyerarşi hayati önem taşır. Güney’de ve Doğu’da her zaman kastlar vardı ve vardır. Yerel feodal elitler hiçbir yere kaçmadılar (sadece devrim yüzünden muhalifler, alternatif hanedanlar veya aristokratlar kaçar).
Peki, neden bugün Küresel Güney’de sık sık «Turuncu» darveler oluyor? Çünkü muhafazakâr insanlar Batı’nın o uzak ışığını gördüler. Ama bir **Zeref**’in yerine başka bir Zeref’in gelmesiyle hiçbir şey değişmez. Kişiler değişir, hiyerarşi kalır. Yerel feodal elitler kaçmıyor, seyahat ediyorlardı; kumarhanelerde eğlenmek için mesela. Batı, onlar için bir «prestij» unsuruydu. Geleneksel insanlar için prestij çok önemlidir. Göçmenler bazen kaçtıkları vatana başları dik dönerler. Eskiden kimse onları tanımazdı, kendi akrabaları bile onları adam yerine koymazdı. Şimdi ise görsünler ve — istemeyerek de olsa, o iğrenç ikiyüzlülükle — gülümsesinler isterler. Göçmenler aslında o çarpık gülüşleri görmek için dönüp dururlar.
======================
Her şeyin suçlusu o burjuva devrimcileridir; Cromwelller, Robespierrerelar, Dantonlar. Tüccarlara ve köylülere *"Özgürleşme vaktiniz gelmedi mi?«* diye seslenen onlardı. Neden ve kimden özgürleşeceklerdi? Bu hemen anlaşılmaz. Her Komodo ejderinin kendi beslenme döngüsü vardır ve bir ejderha, felç ettiği avına başka ejderhaların yaklaşmasından hoşlanmaz. Tüccarlar ve köylüler, demokrat devrimcileri bu yüzden anladılar: *"Özgürlük mücadelesi demek, büyük ve güçlü bir ejderhanın benim keçimi çalmaması demektir.«* Devrimden sonra artık tüm ejderhalar aynı boyda olacaktı. Harika! Yaşasın devrim! Özgürlük ve Eşitlik!
Ancak devrimden birkaç yıl sonra Charles Fourier, insanların bir kap çorba için yeni zenginlerin (**nouveau riche**) kapısında kul köle olduğunu hatırlar. Daha kötü yaşamaya başladılar. Fiyatlar düşmesin diye genç Charles, patronunun emriyle tonlarca pirinci denize döküyordu. Peki, o patronun neden bu kadar çok paraya ihtiyacı vardı? (Tıpkı bugünün post-sovyet oligarkları gibi… Neden bu kadar görgüsüzlük? Torunlarının torunlarına yetecek servetleri var, saray alacak yerleri kalmadı ama hala kendi halklarını soymaya devam ediyorlar.) İşte cevap: Bunun okuryazarlıkla veya bilgiyle alakası yok. Bu oligarklar «dipteki» insanlardır, aşağıdan gelmişlerdir. «Norm» nedir bilmezler. Hep aç olduklarını sanırlar, bir türlü doymazlar — doyurulamazlar.
Peki, devrimin köpüğüyle yukarı tırmanmalarının suçlusu kim? Demokratlardan sonra sosyalistler geldi ve doğrudan «dipteki» insanlara seslendiler. Marksistler yüzünden «işçilerin» kutsallaştırılmış çocukları iktidara geldi ve… tüm vatandaşlarını soydular, değil mi? Hala da durmuyorlar. Gücü sınırsızca kullanıyorlar. Sanki sadece torunlarını değil, yüzyıllardır aç kalmış tüm plep atalarını doyurmaya çalışıyorlar.
Evet, sosyalistler evrimi ihlal ettiler. Şimdi bu ihlal net bir şekilde görülüyor. (Batı’nın uzak ışığını gördüler ve Batı modasına uyarak fanatikçe para istiflemeye başladılar. **Evrimin çifte ihlali.**)
Dipteki insanlar — yani muhafazakâr dibin, en alt kastların insanları — kastın, hiyerarşinin и «kanın sesinin» ne olduğunu çok iyi bilirler. Hesaplarında milyarlar varken bile Batı’daki «klon» politikacılarla fotoğraf çektirmeye çalışırlar. *"Biz de elitiz, biz de aristokratız!«* demek isterler. Batılı klonlar demokratik devrimlerden sonra geldiler, bu «yeni baylar» (boyarlar) ise Ekim Sosyalist Devrimi’nden sonra. Özgürlük ve eşitliğin son ürünleri, sosyal adalet ürünleriyle buluştu. Yeni «bay» eliti, Avrupa elitine yapışmak istiyor. Batılı demokratlar ise içten içe bu bayları küçümsüyor, onları türedi ve komünist olarak görüyorlar; bu da bayların o hastalıklı aşkını daha da körüklüyor.
======================
Güney’in göçmenleri ile onların yöneticileri bu anlamda birbirine çok benzer. Tüm Avrasyalılar Batı’ya gidip «story"lik fotoğraflar çekmek istiyor. Oligarklar, «maçolar», onların çocukları ve akrabaları… hepsi aynı evrasyalı küçük burjuva sürüsü. Tam da bu noktada, yerel Robespierreların 200 yıl gecikmeyle kendi yerlilerine *"Özgür olmak istemez misiniz?«* diye sorma vaktidir. Bunu tam bir Komodo ejderi gibi, cahil bir köylü gibi, çevresel bir bataklığın sakini gibi çok iyi anlayacaklardır.
Ancak mesele şu ki, günümüz göçmenleri okuryazardır. Batı’nın o en büyük, en cezbedici güneşini gördüler. Onu hiyerarşik bir sıçrama tahtası olarak gördüler. Aynı zamanda Batılı insanların kendileri de inanılmaz derecede kurnaz ve ikiyüzlü hale geldiler. Biçimsel olarak özgürleştiler elbet. Ama tekniğin ve teknolojinin gelişimi onları daha da köleleştirdi. Ve nedense onların «klon» politikacıları, bu «özgür» vatandaşları karantina dönemlerinde (lockdown) çok kolayca evlerine kapattılar.
Hollywood yıldızları, Formula 1 yarışçıları, dans pistlerinin yıldızları… Hepsi birer süs, aptallar için piyasanın yarattığı birer ışık illüzyonudur. Bu yıldızlar bile biliyor: Eğer gülümsemezlerse kimsenin umurunda olmayacaklar. Yarın unutulacaklar. Elveda güzel hayat! Bir de onların «özgürleştiğini» söylüyorsunuz… Bu sadece Güney’in и Doğu’nun dibindeki vahşiler için bir özgürlük masalıdır.
============
Sonuçta ne oldu? İnsanlık neden boynunda tasmayla geziyor? Ve neden bu piyasa sürüsü sosyalizm istemiyor?
Ejderhalar ejderha olarak kalmak istiyor. Her bir ejderha kendini çok seviyor ve yoldan geçenlere nefretle bakıyor. Geçmişin devrimcilerinin başarabildiği tek şey; her bir lümpenin sınırsız bencilliğidir. Tek bir söz söyleyemezsin, yazamazsın; hemen incinirler, çamur atarlar. Diktatörlerden nefret ederler, en ufak bir otoriteye, otorite imasına bile tahammülleri yoktur. Bencillikleri anında isyan eder. Etraflarının neden «klonlarla» dolu olduğunun bir başka sebebi de budur. Oysa kendi kültürlerinde her biri küçük birer diktatördür.
En kötüsü de **klon yöneticilerdir**. Tüm bu kibirli, «özgürleşmiş» ayak takımını nükleer bir sona doğru sürüklüyorlar.
— —