Читать книгу #ЖүрекпенБизнес - - Страница 4

«Тәжірибе – жіберген қателіктерімізге беретін жай ғана атау» – Оскар Уайльд

Университет артта қалды. Енді не істейміз?

2009 жыл. Мен 24-темін. Мәскеуден Қазақстанға оралдым – өзім арықпын, бірақ амбициям таудай, қалтамда МАИ дипломы, ал басымда – ғаламат жоспарлар. Мәскеуде оқып жүріп жұмыс істеп, бөлім бастығының орынбасарына дейін көтеріліп үлгерген едім. Бірақ Ресейдің астанасы мені ұстап тұра алмады. Мен үйге қайтып, ғарыш саласында мансап құрғым келді – романтика, жұлдыздар, Байқоңыр.

Қазір, осы жолдарды 40 жасымда жазып отырып, сол кездегі 24 жастағы жігітке қараймын да: «Құдайым-ау, неткен аңғал едің!» деп ойлаймын. Бірақ дәл сол аңғалдық маған істі бастауға батылдық берген екен.

Басымда – амбиция, теориялық білім және нақты бизнестің қалай жұмыс істейтіні туралы түсініктің мүлде жоқтығы. Айналадағылардың бәрі мүмкіндіктер, «мұнайдан түскен» ақшалар және экономикалық дүмпу туралы айтады. Қазақстан өсіп жатыр. Керемет идея ойлап тапсаң болды, бәрі жүзеге асатындай көрінеді.

Бұл – өте қауіпті күй. Сен қолыңдағы дипломды оқ өтпейтін сауыт деп ойлайсың, ал шын мәнінде майдан даласына жап-жалаңаш шығасың. Бірақ 24 жаста сен мұны әлі білмейсің. Бәлкім, бұл жақсы да шығар – әйтпесе ешкім ешқашан ештеңе бастамас еді.

«Қазғарышта» үш ай жұмыс істеген соң, мұның маған қол емес екенін түсіндім. Кеңседегі сұр қабырғалар, кеңестік тәрбие көрген бастық, аз жалақы және өзімді үлкен бюрократиялық машинаның кішкентай тетігіне айналып бара жатқандай сезіну. Басшылыққа менің тік мінезім ұнамады. Мені жұмыстан шығара алмайтын еді – өйткені мені Талғат Мұсабаевтың өзі ұсынған болатын, бұл маған қорғаныс берді. Бірақ олар мені өз еркіммен кетуге мәжбүрледі. Маған: «Ғылым сенікі емес, сенің көзіңнен тек ақшаны көреміз», – деді.

Мүмкін олардікі дұрыс та болған шығар. Қазір ойлаймын: егер ақылдырақ болғанымда, шыдап, кетпес пе едім? Тәжірибе жинап, үйренер ме едім? Бірақ ол кезде маған жол сілтейтін аға немесе дос болмады. Мен жас едім, қызуқанды едім, әрі ренішті едім.

Дәл осы күйде – ренжулі, есепшотында көк тиыны жоқ, бірақ бәріне өзімнің мықты екенімді дәлелдеуге деген жабайы құлшыныспен – мен алғашқы жылдарымды айқындаған ұсынысты қабылдадым.

Отыздар шамасындағы, жылы жүзді, қимылы ширақ кәсіпкер – алыс туысқаным маған бизнеспен айналысуды ұсынды. Қапшағайдағы бұрынғы кеңестік балалар лагерін демалыс базасына айналдыру керек еді. Идея керемет көрінді. Мен бірден жанып түстім, немере ағамнан шамамен 3000 доллар қарыз алдым (классикалық 3F ережесі: friends, family, fools – достар, отбасы, ақымақтар) да, осы жобаға бар ынтаммен кірісіп кеттім.