Читать книгу Три белых камня. Сборник стихов / Æртæ урс дуры - - Страница 31

Ис иу хæрзиуæг дунетыл лæгæн,

Йæ ном – Сæрибар, цинты цин, æлутон.

Быхсæм йæ тыхæй маст æмæ зынтæн,

Йæ фарнæй уый ыскæны мах æвдудон.

Лæгæн нæ ратдзæн уыцы хорз Хуыцау,

Уый суадонау нæ сæнтысдзæн дæлдзæхæй.

Вæййы дзы ифтонг хаттæй-хатт фыййау,

Вæййы дзы арæх сахты сах æнæхай.

Сæрибар Рухс у – сфæлдисы йæ лæг

Уæздан уарз æмæ стыр куыстæй йæ уды.

Нæ кæнын æз Хуыцаумæ дæр хæлæг,

Кæнын хæдбар хæтой лæгмæ тæхуды.

Нæ кад дæр Уый, нæ исбон дæр, æфсарм,

Сæрибар кæм ис, уым вæййы æрмæстдæр…

Дæттыс нын ды уæлмонц æмæ æхсар

Цæуынц дæ номыл фидыд æмæ хæст дæр.