Читать книгу Три белых камня. Сборник стихов / Æртæ урс дуры - - Страница 33

Æртæ лымæны ис мæнæн,

Нæ сæ фауын фыдуындæй.

Æртæ налатæн нæй тæрæн

Мæ цард æмæ мæ фынтæй.

Уырны мæ, уарзынц мæ æгæр,

Кæм и зæххыл хуыздæртæ!

Фæлæ хæзгулæй дæр кæддæр

Фæсæлæт вæййы зæрдæ.

Мæ лæмæгъ базыдтой – фæлмæн

Рæвдауынц мæн дзæбæхæй.

Уæддæр мæ рухс уарзонæй мæн

Цæмæн кæнынц æнæ хай?

Æрбадт мæ нывæрзæны Маст,

Мæ разы кафы Катай,

Æнкъард мæ дæлфæдтæй ыскаст,

Фæсур сæ, цу, дæ уатæй!

Сæ бынæй ацъелф ласын æз,

Уæддæр мæ тагъд ыссарынц.

Нæ арын гаццатæн фæрæз,

Зæлдаг дзылар мыл дарынц.