Читать книгу Բանաստեղծություններ - იაკობ ცურტაველი - Страница 8

ԻՄ ԵՐԳԸ

Оглавление

Հեռացել եմ իմ մայրենի աշխարհից,

Սերտ բարեկամք անջատած են ինձանից.

Թառամում եմ ես այս օտար երկրումը,

Մենակ բըսած ծաղկի նման դաշտումը:

Կամաց-կամաց տարիները անցնում են,

Մեզ նորոգած գարուն ամառ դարձնում են.

Միայն մեր խեղճ կյանքը չունի ոչինչ նոր,

Ինձ երեկը կըրկընվում է միշտ այսօր:

Ասպարեզիս նեղ է ճամփան ու փըշոտ,

Խեղճությունս համարում եմ ինձ ամոթ.

Իմ վիճակին կարեկցություն մարդ չունի,

«Դա, ասում են, իր կյանքումը դարդ չունի»:

Ես դարդ ունիմ, դարդըս մեծ է ու պես-պես,

Բայց չեն տեսնում ձեր աչքերը կարճատես:

Երբ ես մըտա անհյուրընկալ այս աշխարհ,

Քանի րոպե բախտը ժըպտաց ինձ պայծառ.

«Հա, ասացի, դարձել է իմ անիվը,

Լըրացել է իմ վատ բախտի չար թիվը»:

Հանկարծ` փըչեց անտուժելի հյուսիսին,

Թառամեցուց վարդ, մանուշակ մայիսին.

Այսպես չորցուց իմ նազելի հասակը,

Իմ անողորմ, անագորույն վիճակը:

Ա՛խ, մոտեցիր, օրհասական օ՛ր մահվան,

Բե՛ր քու հետը սև հող ու նեղ գերեզման,

Թո՛ղ սառ լինի իմ նոր տանը հատակը,

Ծանր քարե` վրաս ծածկած վերմակը:

Բայց, ա՛խ, երբ որ կանցնի ամիս ու տարի,

Կը մամռոտի գերեզմանը այն քարի,

Հետը անգամ չի մընալու իմ խաչին,

Իմ անունը, իմ հիշատակ – կըկորչին.

Բայց կուզեի թողնել այստեղ մի արձան,

Որ դարեդար մընար ամուր, անկործան…

Ես երգեցի երգ ոլորուն ու անուշ,

Իմ քնարի ձայնն էր մեղմիկ ու քընքուշ.

Մի՞թե այնքան անգութ կլինի Լետա գետ,

Որ անունըս անգամ կանե նա անհետ:


Բանաստեղծություններ

Подняться наверх